De Jordaan, Manus Peet

467

Leerlap stond met groote oogen voor de donkere ruit, naast Manus het wonder te bestaren. Zulk schitterend metaalgroen, zulk brandend purper en weerlichtend violet, zulk flitsen, glanzen en gloedschichten had Manus nog nimmer bij vogeltjes gezien. Wat een opschik, wat een weelde. Hij schudde het hoofd. De vuurroode Tangara leek een vlammetje dat huppelde om straks, met zijn purperen slagpennen en veeren, de heele kooi in brand te steken.

— Neem maar mee na faure Manus ... sien je 'm nog mooier in de son ... Hier is 't hardstikkedonker ... net as bij Nel.

Den heelen heeten middag bleef het drukke nering, roezige inen uitloop. Frans verkocht vandaag van alles zat... zelfs zijn stoetje driftige hennetjes met een melancholieken haan. Bromtol hielp onder het zandladen-reinigen, en Eenpoot had nu werkelijk geen ״handen" genoeg. Het eendenbroed groeide kwieker dan Frans gedacht had.

— Sie je wel, as hij maar prijs maakte,. .. gromde Jaap:... me mot 't hekkie late bengele an de ouwe post!...

Telkens werd Frans naar beneden geroepen door Eenpoot of door den nieuwen sjouwer. Maar telkens ook weer klauterde Leerlap naar boven, bij Manus. Het rumoerige blaffen en janken, fluiten, ratelen, knorren en koeren, klonk nu van kelder tot huis. Frans verkocht een paar kneutjes, een steenpaapje, een fratertje en ook uit de exotische vluchten, zijn laatste prachtige blauwfazantjes met zijn kroonvinkjes. Het ging in zwang.

Hij werd al stiller en stiller.....Had ook zijn eigen hel en

hemel, mijmerde Manus.

Bromtol zong en floot lokroepen na, terwijl hij in alle hokken en kooien, insectenpoeder uitstoof; sarde of koesterde de papegaaien en mepte of streelde beneden de honden. Een zwaren korf kippen, Hollandsche witkuiven en tien Kruipers, met drie bakken havana-konijnen, versjacherde Frans aan een paar marktkooplieden, die hem ook wel eens diensten bewezen hadden. Het waren ruwe schreeuwleelijkers, die den heelen boel op stelten zetten in het asyl.