De Jordaan, Manus Peet

468

— Prijsig bin je ... dat sel je weite!... kreet de dikste, met een bol-rooden kop, vettig en glimmig als een kaasboer.

Kaatje Petoet kwam inttisschen beneden hulp inroepen, met haar dol-angstige kat de armen ingedrukt. Hij had een groote graat in zijn keel, want zijn bek kon niet meer dicht. Maar Bromtol zag het dadelijk aan het ״saurtement" van „smoeltjes-trekke". Jaap gromde, op zijn knevel bijtend:

— Pispraatjes ... niks as pispraatjes!

Het beest had een rotte kies. Met Eenpoot tezaam, duwde Bromtolletje de schuwe kat als een prop in een paar morsige gonje zakken, zóó dat alleen haar kop eruit stak. Toen, met een scherp-gepunt vogelzitstokje, brak hij haar, vlak bij de lamp, het gebitje open. De kat blies giftig en wrong zich om-en-om, maar rechterhand en stomp van Eenpoot omklemden steviglijk den zak. Met zijn vingers draaide Bromtol de rotte kies het open-gestooten gebitje uit, onder een liedje van een-twee-drie-heb-beet!

De groote buldog, die telkens bij wou springen, kreeg trap op trap van Bromtol en rond de donkere hokken, tot heel in de duistere schemerdiepte, hurriede het oorverdoovende lawaai.

Kaatje Petoet danste van plezier den kelder uit met haar katje.

— Ik bin altoos opgeruimd en opgeruimd staant netjes!

— Kijk 'r huppele op d'r hazehakkies!... spotte Bromtol.

Links en rechts gooide Dirk hompjes kaaskorsten tusschen

de traliën. Hevig ergerde hem het: dat-sel-je-weite" van den konijnenkooper.

— Dat sel je wete ... dat sel je wete,... zong Bromtol plots hoog achter Frans' rug, hurkend in het donker voor de marmotjes,... want hij hep te kaup 'n speenoud vosbles hengstveule ...

En gierend zong hij na:

— Dit sel je wete ... dit sel je wete... 'n sijsie is geen lijster.

Boven zat Manus telkens alleen, tusschen het tjilpen en

fluiten van de vogels in de vluchten, waarop de middagzon een scheltrillenden lichtbrand uitschoot. Het was een flonkeren