De Jordaan, Manus Peet

4 66

zangertje kwam wegkapen! En dan nog beding? Het mocht wat!

Manus had verbaasd geluisterd naar Frans'strafvasten toon en zijn onbedremmelde, bijna norsche wijze van spreken. Hij kreeg al meer en meer respect, ook voor den ״onvrindelijken" Leerlap.

De meneer in het grijs had het vogeltje gekocht in het morsige kooitje.

— Geen hennep,... riep Frans nog na,... stikt-ie in se vet, die lekkere bikker!

Zij bemerkten nu eerst, dat blafferige Annemie was weg-gestapt met de heele mand „varsche waar".

Een groote roodkop-kardinaal, met zijn vlamroode kuif, zat ingedoken in zijn kooitje, een beetje erg vereenzaamd en triest, de oogjes wazig en droomerig. Frans keek hem lang aan. — Die is d'r te alleinig ... hep heimwee na se wijfie ... soo'n saadmorser!

Het speet Frans heel erg, dat hij hier in de dwarsstraat, geen goede broedgelegenheid kon knutselen. Het was alles te onrustig en te opgejaagd rond de nestjes. Bij het broeien moest alles zoo stil en intiem gaan. Wat gaf het?

Schuw keek Frans naar een paar keepen met kale kopjes ...

— De luis ... de luis,... bromde hij,... hadde holle sit-

stokkies___stommers ... Kijk 'm se eige sitte jeuke___Motte

se dan maar weer in 't heete seepsop?

Met bedekte stem sprak Frans Manus over de broederij. Als hij eens driemaal zooveel ruimte had, gong het goed; dan zou hij geklofte zangertjes kweeken. Maar hier kon met fatsoen geen nestkast en geen korfje staan. Tusschen zijn gemopper en gemijmer door, liet hij Manus een paar Tanagra-vogeltjes zien, die hij van een heel aparten grossier had „betrokken" en die hij diep in zijn achterwinkeltje, bij het venster verborgen hield. Vroeger had Jan Gouwenaar ze wel voor hem meegebracht. Neen, zulke wonderen hadden zij Manus Peet nou nog nooit vertoond. Die hadden tanden in hun snavel! Telkens als de vogeltjes zich wendden en huppelden, muschachtig-vrij-moedig, dan schoot er een andere kleur door de kooi. Frans