De Jordaan, Manus Peet

465

nauwe winkeldeurtje indringen. Beleefd-rustig vroeg Frans:

— Wat sal 't sijn, meneer?

De meneer in het grijs vertelde, met knalletjes in zijn stem, dat hij al een uur buiten had gestaan, den vink rechts boven de bonte lijster in zijn groote kooi te bespionneeren. Hij moest wel telkens opzij voor karren en voor al het gewoel en gehos van de straat, maar hij had het beestje toch goed in de gaten gehouden, een uur lang... en geen geluidje, geen kik!

— Ttig 'n prachtvink,... zei Frans op vasten toon,... soo kwiek as 'n koekoek of swaluw!... Hij is uit 'n groote foljeire!

— Maar ... maar,... mopperde de heer,... hij doet geen bek open... al een uur lang niet.

— Seit niks,... zei Frans stroef.

— Zegt niets?

— Nei... angstig as 'n hagedis ... feur herrie in de straat.

— Ja, maar 'n slagvink ... hoeveel slage ...

— Slage? ... Hoefeul? ... Die kwinker!... Wel twintig... bij buije ... tellekes aare ... a-je maar aure hep,... onderbrak Frans ... Een van de bofestebeste ... Hij hep 'n dubbelslag en 'n edele roffel as 'n Sakser.

De meneer stond beteuterd met al zijn kennis van den Thu-ringschen vinkenslag.

— Hoeveel vraag je ervoor?

— Vrage doen ik niks ... U mot vijf guldes geife ... is-tie u.

— Tjonge-tjonge ... in 't najaar voor 'n kwartje ...

— Vijf guldes,... hield Frans koppig vast,... geen spie minder ... 'n Prachtsware dubbelslag ... soo klaar as 'n fluit... as-tie eenmaal inset houdt-ie niet op!... 'n Swarte snavel siet u? ... borsie roestig ... ttig glansig ...

Frans moest altijd opnieuw een soort van kregeligheid bedwingen, bij het verkoopen van zijn kweelertjes. Was het er eenmaal door, dan gaf hij er minder om. Want hij begreep ... het was nu eenmaal zijn handel en zijn broodje. Maar toch kon hij zoo een rijken liefhebber-meneer niet goed zetten, die hem daar voor vijf morsige pieken zijn heerlijkst

Manus Peet. 30