De Jordaan, Manus Peet

464

— Spring in sesse jij! . . . kerktauie-haantjes . . .

Annemie lachte weer overdreven-hoog. Haar man had gewild, dat zij Leerlap zou raadplegen over haar bloedvink en haar putter.

— Die vink.... 't is sonde mins ... maar die hep ... hep nou kepleet de stuipe!

— Warm sand ... daSlijk,... zei Frans meewarig.

— Sóó sit-ie, soo valt-ie stijf van de krampe ... perdoes van se stokkie.

— Soo ... soo.

— En dage d'r faur... is-tie al se woeligheid kwijt sal ik maar segge.

Frans informeerde rustig:

— Hep-ie son?

— En-of!

— Sóó ... d'r uit, daalijk ... hij mot koelte en ... en ...

— Koelte? ... Asjemenou!

— Koélte!... herhaalde Frans met strenge stem, strenger dan Manus hem ooit gehoord had.

— Goed haur,... schrok Annemie.

— En as-tie van se stokkie fait en ... en ... se auge draaie na bofe ... pak 'm dan recht-an-op vast... a .. .a ... as-tie begint te beife ...

— Mijn auk 'n karrewei!... gierde Annemie zenuwachtig.

Zij ratelde weer naar Manus en naar Frans tegelijk. Zij was

bang dat zij het vinkje fijn zou knijpen van griezel en angst hè? Zoo een weekelijk beestjee in j handen, ajakkie! Het was me wat. En haar mans broer had al veertig jaar vogels en die wist het bestiger dan de bestigste vogelendokter.

— Nie Leerlap? ... Nie Leerlap? ... dook zij telkens naar Frans, met haar blafstem, wild en rumoerig.

Manus moest Nel vragen en inormeeren naar haar mans" broer, of dié het niet wist, kestiger dan de beste ... Maar al twee jaar hadde se geen „konserfasie" meer mit se frouw!

Een groote, zwarte meneer, in het lichtgrijs, kwam het