De Jordaan, Manus Peet

463

Bromtol tot de omstanders te lachen; trok hij zijn been onver-minkt naar voren en haalde een grooten kronkel-aal van de keien weg.

— Me aaltjes binne sóó groot... dat as-tie op je voetevalt is je voet d'r of!

En weer riep hij, met een geweldige mannenstem:

— Help ... help ... help!... d'r is 'n bak-aal op me paut gevalle ... hij leit d'r of!... Sóó groot... soo swaar binne me palinge!

Frans kwam Manus nieuwe paperassen brengen. Peet was blij, dat hij weer naar boven kon gaan, om wat te schrijven voor het toonbankje. Het was beneden een vreeselijk-dompe lucht en het dierenlawaai viel 200 rauw op zijn keel, telkens als een ״vreempie" het asyl kwam instappen. Boven, bij de visschen en vogels, was het oneindig veel gezelliger. Frans vertelde hem opgewekt, dat hij er een struischen loopknecht bij had gekregen van zijn geldschieter-huisbaas, nou Jan het vertikte hem langer te helpen in het asyl.

Annemie, met los wit jak, in haar baaien onderrok en met gloedroode koralen om haar blanken hals, kwam opsjokken.

— Minse ... de vrede!... Hee Leerlap ... watte? ... 'n nuwe baas? ... Jij Bochel? ... Jij wordt knap loojig... twee druppele water Dronke Lien!

Haar roode haren slierten wild over haar hoofd heen. Manus weerde ironisch af:

— Is thuis de gort weer stijf angebrand? Je blaft nog eender as 'n teckel.

Zij gierde, Annemie.

— Wat 'n sijs!... Hé Frans ... ik mot 'n paar cente varsche waar van je hebbe ... feur me poesie.

Zij haalde piepend adem, Annemie.

— Gut... kijkereisies... wat 'n vogeltjes... tjonge... perèchtig!

— Da 's iets voor jouw kerel,... of reist-ie nog in kerktoren-haantjes? ... viel Manus spottend uit.