De Jordaan, Manus Peet

460

Maar binne d'r mensche bij... dan doent se se niks as plage. Soo is se altoos.

Manus lachte gelukkig en wou zich verontschuldigen.

— Nou ja ... ik sei maar soo wat,... dat doet ze uit overloop van goed gedrag.

— Tüg waar,... ging Frans voort... Feur de hondjes brengt se reepe sjekela mee ... maar d'r sussies krijge noppes!

Eenpoot kwam weer grommend en vloekend instappen. Het hondengeblaf en het janklawaai klonk zóó oorverdoovend, dat Frans noch Manus hem verstonden.

— 'n Jiffrouw!... schreeuwde hij woest, terwijl zijn paarse kop vlekkig opzwol.

— Feur watte? ... vroeg Frans.

— Feur die jonge leeuwtjes!... overschreeuwde hij weer het geblaf van beneden.

— Bloei je? ... vroeg Frans plots ontzet, toen hij Eenpoot zag zuigen op zijn linkerhand.

— Mot je d'r wat van? ... Me pure moersbloed!... Die verrèkte Duitsche herder hep ik effe se strotje dichtgeknepe ... sel 'm leere bijte ... die oerang!

Frans riep naar beneden, dat de juffrouw maar even boven zou komen. Het was om één uit het nest van het leeuwhondje te doen.

— Se binne nou twee weke amper an!... rassuifer!... Geif ... haal se 's effe hier Jaap.

Eenpoot kwam van beneden ermee aanzetten, in een mand, terwijl het leeuwhondje hem dreigend en blaffend achterna sprong.

— Zijn ze werkelijk echt van ras? ... vroeg de dame.

Frans lichtte een leeuwtje dat piepte als een speelgoedbeestje, uit het mandje.

— Kijk jiffrouw ... hij hep alles wat-ie hebbe mot. Geen geel vlekkie te bekenne ... op se rug nie en an se aure nie ...

— Neen, neen ... ik zie niets.

Frans nam een ander, nog halfblind leeuwhond-jonkje