De Jordaan, Manus Peet

461

in zijn handen en kantelde het naar alle zijden om-en-om.

— Siet ufes? ... wees hij aan,... swarte neus ...

— Ja ... ja.

— Swarte augrande en swarte lippies... En alles ferders wit en nog es wit. Soo binne se aldegaar.

Aanminnig knikte de dame.

— Kijk se ... 'n handspan van neus tut staart!... En as-tie jeuk hep an se aurtjes ... binne niks ... kiempies van téke, niks geife as lijnsaad ... dun afgekaukt!... Maar puur is-tie as 'n sneeuwvlok!

Schielijk verkocht Frans voor een hoog prijsje, zijn leeuwtje.

Manus bewonderde zijn onbedremmelde kwiekheid. Frans was toch lang niet meer zoo slampamperig als vroeger, onder de verdwazende en prikkelbare heerschzucht van zijn vrouw.

Toen de dame weg was vertelde hij Manus, dat beneden het leeuwhondje en de teckel op één dag kraamvrouw waren geworden. Witje en Zwartje leien nu ieder met vier jonkjes in een zachtgevulde mand en Bromtolletje verzorgde ze als kinderen, de zwartjes en de witjes. Frans lachte en zijn stem was een en al deernis en goedheid. Hij was er vol van en Manus merkte, dat zijn verdriet om de gestorven vischjes een beetje getemperd leek. Gisteren had hij ook nog een paar schoothondjes verkocht, heel prijzig; een allerliefst dwerg-poedeltje, een dot van een beestje, puur zij, van boven tot beneden. Het Italiaansche windhondje was de vorige week plots dood uit zijn hok gehaald.

Het geweldige dreigblaffen van den buldog beneden, overdonderde weer de heele dwarsstraat. En nóg doller klonk het lawaai op, toen een Pincher, een witte Terrier en drie Engebche herdershonden, in hun donkere hokken razend begonnen mee te blaffen. Als Frans even naar achteren liep en sprak, verstond Manus hem nauwelijks meer. Telkens kwamen er klanten beneden en boven inloopen, voor de scheerderij, voor pension van katjes en zelfs bewaring vragen voor een bok. Frans schoor de tjoekels zelf, met behulp van Bromtol. Dat vonden Frans

Teken: luizen.