De Jordaan, Manus Peet

458

Toen de Jordaner den kelder uitstapte, riep Frans nog bekommerd na:

— Heel suinegies krachtvoer ... dan lieferst puppiefoet!

Telkens als Leerlap weer boven kwam en voorbij de kooien

van zijn zwartoogige grijze, zijn staartpurperen en groene papegaaien ging, vroegen de dieren met inwendige keellach-geluidjes en vreemde, kantelende stemmetjes, naar versnaperingen. Dan, gedachteloos, brokkelde Frans een stukje beschuit af en gaf het een vleier in den snavel. Een ander duwde hij een groenen tak om op te bijten toe en den monnikspapegaai liet hij zelfs een handje vroege kersen pikken.

Toevallig had Frans den vorigen dag een heele bezending exotische vogeltjes gekregen; wel twintig vluchten vol. In de kooien tegen de muren, tot aan de zoldering opgestapeld, klonk het als één kwetteren, kwinkeleeren en snaterend-pieperig getwist. Frans hield dol-veel van dit dooreenwemelende spring-goedje. Het was al vroolijkte en argeloosheid. De Napoleonnetjes schenen het eigen roode, gele en fluweelzwarte veeren-kleedje nog dieper rood en dieper zwart te hebben geweven in eenen nacht. Frans Leerlap beefde bij het zien van die broze vliegeniertjes, die zoo gauw ׳״t hoekie óm gonge". De Oranjekaakjes, de vuur vogeltjes, de blauwfazantjes, de ekstertjes en de tijgervinkjes fladderden en vlogen door elkaar heen als een levende kaleidoskoop. Manus keek met een al verstom-mender bewondering naar de vluchten. Zoo iets blijrnoedig-moois en dartels, had hij bij zijn weten nog nimmer gezien. Hij stamelde wat van zijn verbazing naar Frans.

— Se binne,... verklaarde Leerlap,... nóg heel mak, na soo'n lange reis. Knijs ... soo'n seebravinkie ... hij snoept teméé uit je hand.

Frans zwaaide zijn arm langs de kooien, maar de onschuwe vliegertjes bleven knus bijeen of verdrongen elkaar op hun stokje,

— Kijk ...

Frans wees uit het woelige zangvolkje een aan.

Fuppiefoet: puppyfood: hondeubiood.