De Jordaan, Manus Peet

457

— Licht of swaar?

— Alles ... tut tinne spijkertjes toe!

Frans was een beetje stil en droef door de sterfte van vele zijner vischjes. Zij konden niet tegen die plotse ״dikke warmte". De aquariumpjes en drupsfiesschen had hij al slimmelijk afgedekt tegen de blakerzon, met wat donker papier. Ook op het toonbankje scheen de zon verblindend in een witsteenen kopje, waarvan het roodblauwe sierblommetje en het gouden randje gelukkig te flonkeren stonden. Door Manus schoot ineen een blijdschapsgevoel. Hoe mooi toch de zon in dat kommetje gloeide, neen... nou moest hij weer aan allerlei plezierige dingen denken en vooral, dat hij vlak bij Corry's woon te werken zat.

Grijze Eenpoot kwam vloekend naar boven strompelen. Hij moest Frans „anklampe", voor een Jordaner die beneden herrie maakte. Die vroeg of zijn hond zou sterven, al dan niet. Leerlap moest het zeggen; hij stond er op. Manus bemoeide er zich schertsend mee:

— Mot-ie naar de somnebuule gaan... bij de twee gezusters Weetjewei, in de Anjelier ... ze ruike 't af!

Eenpoot beet driftig op zijn grijzen knevel, lachte rauw en maakte een loos gebaar met zijn ontvingerde hand, terwijl Manus er nog ironisch bijvoegde dat tegenwoordig God wikt en de mensch beschikt.

— Het staant alles op se kop ... en soo spits as 'n speld!

Frans ging mee naar beneden en suste de kwaadaardige

opgewondenheid van den dwarsen Jordaner, wiens heftig schreeuwen en schelden al van verre, buiten den kelder te hoo-ren was.

— Hondebrood ... niks aars ... Hij freit teveel fullis!

De Jordaner kalmeerde. En weer liet Frans hem zien,

wat hij Collies, Setters en Pinchers gaf als ze zoo hijgerig bleven:... wat heete, zoete melk en geweekte korsies ... Da was effetief „eefegoed" voor 'n Duitsche dog as voor 'n Sint-Bernard.