De Jordaan, Manus Peet

456

gezag als een professor in de zoölogie. Deze dringende liefde voor de beesten was zoo positief in hem, als het meest demon-stratief-sociale van zijn anarchistischen zoon Jan. Die werd driftig en kregel onder het overdreven gelamenteer van zijn vader. Toch deed Frans niets anders dan chaotisch op de wereld gebracht leven van dieren eerbiedigen door het te verstaan, gromde Manus er tegenin.

Frans Leerlap bracht met zijn bedremmeld lachje en weer-loozen blik, Manus Peet de gebrekkig-bijgehouden kasboeken en kasboekjes, de onverstaanbare paperassen van belastingbiljetten, en heel den omstand van zijn handel en wandel, waar Jan uit minachting nooit een handje meer aan recht wou zetten. Manus trok overal kruisjes, om later te groepeeren, den ganschen boel uit te schiften en in het.net over te schrijven. Het leek een vreeselijke warzooi, en hoe de kerel er uit wijs werd ... Manus begreep er geen snars van. Zoo kon hij het niet mee naar het Jaagpad nemen, want telkens had hij Frans Leerlap er bij noodig om toe te lichten. Met haperende en verlegen stem onthulde Frans dan de raadselen van zijn boekhouding en de hiëroglyphisch-genoteerde geheimen van zijn in- en verkoop. Het zou nóg ingewikkelder poespas geworden zijn, als de huiseigenaar die hem ״zoo breed" bijsprong, niet aandrong, iederen dag weer, op cijferings-orde! Terwijl Manus nu met zijn onderzoek bezig was, ging Frans Leerlap zijn gangetje. Hij maakte al de buitenkooien van zijn boven-asyl schoon. Een vink met gloeiende striempjes over zijn schril kopje en een lijster, sloegen om het hardst hun zang door het straatrumoer heen.

— Lijkt altemets Bromtol wel, die kwajonge daar,... Zei Manus lachend, op den vink die met een barsch keeltje ieder liedje van de lijster heftig-schimpend en spottend uitfloot.

Frans lachte schuchter.

— Rook je Peet?

— Ikke? ... Hohee!