De Jordaan, Manus Peet

VEERTIENDE HOOFDSTUK.

I

Frans Leerlap's asyl, ook toevlucht voor Peet. — Een adamistisch mensch tusschcn zijn dieren.

Manus Peet bewonderde in stilte de lijdzaamheid van Frans Leerlap. Nu zat Peet hier, in den heerlijken Juni-morgen, al meer dan een uur in Leerlap's asyl en de dreigende, snauwende, spottende en hulpvragende klanten had Frans met telkens dezelfde zachtaardige gemoedelijkheid en geduldige nauwlettendheid geantwoord. Manus vond het ontroerend, bijna om-er-niet-aan-te-durven-denken, zoo vlak in de nabijheid te zijn van Corry's woon en zoo trouweloos ver van het Jaagpad. Doch tegelijkertijd nam hij zich voor, Frans Leerlap grondig te zullen helpen met al zijn ״boeken" van krediet, uitgaven en inkomsten, en met al de paperassen en correspondenties, waar Leerlap niet op antwoorden kon, omdat hij niet heel veel verstand van schrijven had. Frans zat hier in het boven-asyltje, bij zijn schaarsche vischjes en kwinkeleerende vogels; tusschen al zijn naturaliën, zijn planten, koralen, schelpen, enkele opgezette eekhoorntjes en uilen. Een geweldig geblaf, gejank en gehuil uit den rusteloozen kelder, waar het dwarsstraatrumoer