De Jordaan, Manus Peet

452

gong het andere portier dicht en de chauffeur ijskoud op de bok.

Toen, gichelend, wrong Bromtol zich onder het bankje uit en trok hij zijn natte, schuwe vriendje mee.

— La mijn maar fiole ...

Rinks, daar gonge ze vooruit... en toen fijn, rijk-languit zitten met de beenen over mekaar en een pennetjein d'rknar. Zij gingen ver, heel ver en Bromtol lachte gesmoord, en die vent op de bok, die wist er noppes van ... Het gong zoo kedin, zoo gekloft, dat se bijna bang wiere as een grandige knijste ... Tot eindelijk, op het Rembrandtplein, de chauffeur in de heele rij van ataxen bijdraaide. Daar had je de kebanes ... Onder het rijden eruit springen, dorsten zij niet. Of eigenlijk, Bromtol wél. Maar die wou zijn nat en bibberend vriendje niet alleen laten broeien in de benardheid. Was-ie voor de bakker! Toen de wagen stilstond en de chauffeur afstapte, krummelden zij weer heel kleintjes bijeen, om er doodstiekem uit te stappen, als de vent zou gaan praten. Wiedes! Maar de boel mislukte. Die peuterman ... die roetmop! Want de leelijke Kaplaars kwam in den wagen lensen. Zuur! De kerel keek met dolle oogen van verbazing en woede. Oele!

— 't Mot maar seile en as 't nie seile kan dan fare!...

Hij sleurde de havelooze joggies allebei eruit en Bromtol kreeg een slinger, net met zijn kop tegen den trottoirband op. Zóó'n oog! ... Kon ie nie in se meeluk verstoppe ... Het sneed compleet van de pijn. Maar hij liet niets merken, want al weghollende, sarde hij den chauffeur en riep hij hoonend:

— Jofene ... feur noppes gereje in de autobus!... Dank ie wel sefeur!... Dirrekie hout s'eige anbevole ... mit of sonder faui, Kaplaars!

Qrandige: politieagent. — Kebanes: de ellende, de herrie. — Lensen: loeren. — meeluk: zak. — Fiole: beredderen.