De Jordaan, Manus Peet

451

— Watte? ... snauwde Nel... Jij blijft in de gebaurte fan je waurde!

Daarom had hij niet kunnen eten en was hij direkt naar zijn bed getjoept. Maar lazeres was hij, compleet lazeres.

Terwijl Nel innerlijk van kwaadheid beefde, moest zij toch lachen om de groote-mannen-branie waarmee het kereltje telkens vroeg:

— Hep u dan nie gesien moe ... dat ik laseres was?

— Kom ... je hep gemaft of je feur Parijs hep gelege ... En zij joeg hem met woeste dreigdrift naar school. Geen cent zou zij meer betalen voor onwettig verzuim,... bulderde Nel Bromtolletje toe.

— A-je speibelt... slaan ik je de beulingziekte!

— Kedin... ik vang u op de klep van me pet óp, en je krijgt kimmel Jantjes!... gierde hij tartend terug.

En zijn handen en armen wiekten weer als molentjes.

's Middags na schooltijd kwam het ventje thuis, nu weer met een blauw oog.

— Wa noü weer, ellendeling? Van een dekkel? ... gilde Nel, terwijl zij Barendje, haar liefsten lieveling, een rammeling gaf in haar zenuwdrift, omdat hij bloederige kattenvellen die Eenpoot vergeten had mee te nemen, Leendertje over zijn gezichtje heensleurde.

Bromtol hield telkens zijn hand voor zijn oog. Hij dorst zijn razende moeder niets te vertellen, die hem temeê wurgde als zij zich getergd voelde. Maar hij had fijn, kim in een taxi gereden vanmiddag; koefnoen! Hij stond met zijn vriendje aan het station, kletsnat. Zij hadden zich pas onder een fontein van het Prins-Hendrikplantsoen druip laten regenen, en toen zij zich in de zon, al spelende droogden, kwam er een gekloft taxikarretje anrijje, op zachte wieletjes. Terwijl de chauffeur de dame aan den eenen kant uitliet en afrekende met zijn vrachtje, was hij stiekem aan den anderen kant het portier openende, met zijn natte makkertje erin geslopen.En toen waren zij heel kleintjes, gedekt smoezend, onder de bank bijeen gekropen. Pang, daar

Kimmel Jantjes: drie jaar ״zitten". — dekkel: agent van politic. — Koef. noen: gratis. — Kim: lekker.