De Jordaan, Manus Peet

448

— Nei,... beet hij korzelig af.

— Sijn maag is t'r weer 'n sjekela-ketel,... viel Jan venijnig ertusschen.

— En ... enne ... klikte stotterende Jaapie,... hij... hij ... hij ... li... li... likt... al... al... al... 't fleesch op ... f... i... fan de ... de beeste ... be ... beneje ...

— Da lieg-ie niksnaks!... trekschuit!... stoof Bromtol op en mepte Jaapie dolnijdig op zijn stotterkop.

Jaapie schopte terug, klikte voort,... dat Bromtol zaad en ei snoepte... en griende toen alsof hij vermoord werd; maar dat had hij zich ook stroef voorgenomen. Nel vloekte en raasde;

— Nie klikke, beroerling ... aars verraaj je mekaar later bij de steene!

Corry suste en dempte oproerigheid met een enkel heer-schend woord. Bromtol zat ingezonkener, bleek te huiveren en te soezen. Hoewel een late Mei-avond, was het zóó donker op het hoog-ommuurde plaatsje en in de achterkamer, dat Nel licht ontstak.

Frans stapte weer binnen, en at loom en onverschillig verder. Hij voelde zich eigenlijk te moe om te spreken. Het was stik-benauwd overal.

— 'n Heet stookie in de lucht,... zuchtte hij uit.

Toen Nel hem vroeg of hij Eenpoot al naar huis had gestuurd, schudde Frans van neen. Het geklakker van vorken op de nu bleek-goudachtig-beschenen borden, stilde traag. Jan vroeg om koffie en Nel viel uit, lachend:

— Wa slurp jij 'n leut in de warmte ... en soo na de bik ... rijkeluis-meniere!

— Eén bakkie maar!...

— A-je 'n meissie was, kreeg je fast dikke titjes.

Sien en Antje ruimden onder stoeisch gegichel en nieuw gezang snel af, telkens struikelend over de oude vodden-karpetjes die Nel uit het kolenhok had opgediept en weer neergelegd na Zuster's vertrek.