De Jordaan, Manus Peet

449

— Soo'n kale floer was gaar soo'n blinde arremoej!

Corry zat sufferig te staren naar het goudvischje op de

breede vensterbank van het plaatsje, dat oranje lichtschichten schoot door de tooverachtig-groen-bemoste schemerflesch. Nel hield Bromtol in de gaten, maar die stapte plotseling naar de straatdeur om ״een luchie te scheppe". Ook daar, grauw het gezichtje, waggelde hij wég naar het kronkeltrapje in de keuken. Op het vlierinkje kroop hij kreunend en stervens-benauwd zijn bed in.

Den volgenden morgen, vol zon en geur van grachtboomen, stond hij al om zes uur bij zijn vader, haveloos, op zijn klossende klompen, frisch en of er niets gebeurd was het glimmend gajes te sarren. Hij kauwde op een oudbakken broodkorst, spoot tegelijkertijd door een groen-blikken gieter water in den vuns-riekenden aardappelenkelder van Griet Peultje, aan d'overkant. Een woest gekrijsch plots, tierde los uit de duistere diepte. Peultje's lobbesachtige man schreeuwde naar Frans Leerlap:

— Leerlap ... hou je Bromtol bij je ... of ik hak 'm navenant in tiene!

— Wa doet-ie? ... lijmde Frans.

— Die schoft!... die krabber, dat handjefol!___bengelde

ie maar an de Windmolepaurt! Wa doent-ie niét!

Met een tartenden hoonlach sprong Bromtol ruglings het asyltje in, terwijl hij zijn gieter met golvenden fonteinboog nog snel uitzwaaide over al wat voorbij ging.

Toen Bromtol om acht uur weer bij Nel instapte, greep die hem dadelijk bij zijn helblonde haren en keek hem vast zijn vochtige prachtoogen in. Bromtol schrok. Moeder kon soms zoo vinnig Vader's pet met een klap boven zijn lampies uitslaan ... Kó je nooit-nie vooruit afloense!

— Wa had jij gusterafend? ... vroeg zij met angst en onrust in haar stem.

— Niks!

Onwillig rukte Bromtol zich los. Maar Nel kneep zijn tuit-wijde ooren rood.

Olimmend gajes: politieagent in uniform. — Krabber: opmaker. — Afloense: beloeren.

Manus Peet. 29