De Jordaan, Manus Peet

446

straat al zooveel gesnoeid, dat zelfs zijn maag, als van een struisvogel tegen alles bestand, weigerde.

Frans zat vlak bij het duisterende open raam achter de tafel. Suf staarde hij naar de hooge drupsflesch op de breede vensterbank. De goudvisch zwom rusteloos en happerig heen en weer. Het mos groezelde groen als een schemering door het kroosige water. Sientje schonk Scheendert koffie en schoof hem twee dikke, vetgesmeerde boterhammen voor, terwijl zij in het trieste keukentje telkens haperend aansloeg, met een teeder kinderstemmetje: 't laatste keplet fan de maurdenaar op 't schefot!

Barend en Leendert speelden een hachelijke tijgerjacht op den grond. Voor en achter was alles jungle en kreupelbosch. Frans leek een beetje verbaasd dat Corry nog niet was thuisgekomen. Dat deed zij nooit meer, wegblijven van eten. Barend enLeendertje, de jarigen, meenden dat Corry wat was gaan koopen voor hen.

Schuw-zacht vertelde Frans, dat hij Manus Peet had gesproken en hem het asyltje had binnengetroond. Tjonge, tjonge, zooals die Bad-Aap knijste ... reken maar!

— Sel auk gedocht hebbe,... spotte Nel,... de gekke trekke de kaart...

En, mompelde Frans voort, hij had beloofd van de week 's avonds of 's middags hier aan te loopen, om de pauwstaartjes te zien en al de andere beestjes.

— Jij blij as 'n sijs hè? ... Besla je peerd nie, as 't nog laupt... ik mot 'm eerst nog sien.

Nel was mistroostig om alles en geloofde niets meer.

— Hoera, aume Bochel komp,...! drie-een, Blauw-Wit!... schreeuwde Bromtol.

In blijdschap kwakte hij het rammetje, wiens lijfje nog vol zaagsel en stoomkrullen hing, weer bij het witte broed.

Een paar dagen later kwam Bromtolletje, terwijl allen om de tafel bij het scheeve raam, nauw opgetast bijeenzaten in de drukkende hitte, met een bleek, verwrongen bakkesje thuis, de groote oogen lusteloos en dood van glans. Nel had angsten