De Jordaan, Manus Peet

445

Jan kwam maar niet opdagen. Diep in haar hart was Nel heel blij, dat werkelooze Jan wegbleef. Zij was bang voor haar op-roerigen jongen, den laatsten tijd. Die was heelemaal socialist geworden. Hij dreigde, schold en vloekte in den blinde naar al wat familie heette. Nel hield veel van haar oudsten zoon, omdat hij zoo resoluut kon uitpakken. Het was temeê net een donderbus. Hij was precies zoo doldriftig als zij, maar hij güf ook even graag. Heelemaal geen heete! Alleen, hij kón geen onrecht zien en geen vleierige onderworpenheid. Dat had hij van haar. Maar zooals Jan den laatsten tijd de heele wereld afbrak, neen, dat ging morrende Nel veel te ver! ... Dat liep d'r dwars uit op riffelusie.

— Blijf bij je wape, doen je gis, Jan Soet!... had zij haar jongen hoonend toegesnauwd.

Tegen zes uur was de heele nieuwsgierige visitekrans los-gevlochten. Alleen Neel en Dien bleven nog wat, om met Sientje den boel een beetje aan kant te ruimen.

's Avonds, tegen achten, toen ook Neel Burk en haar schoonzuster Dien waren opgestapt, kwam Frans Leerlap doodvermoeid binnensjokken met Bromtolletje. Hij had alle hokken met zeep en scherpe vlier een boenbeurt gegeven, en zijn boezeroen zat vol pluimen en veeren. Bromtol droeg een houten kistje met witte en zwartgevlekte muisjes onder den arm. Het ram-metje woelde hij onder zaagselmot uit. Gierend kwam Bromtol op moeder Nel af, achterna geschreeuwd door de kinderen. Het rammetje bengelde aan het staartje tusschen zijn tengere vingertjes.

— Moe ... moe ... hij hep jong ... wel feirtien!... en allegaar natte neusies!... schreeuwde Bromtol opgewonden.

— Nog kedinner spok dan mijn spok,... lachte Nel naar Bromtol, die met zijn groote, heerlijke oogen haar verbluft bestaarde.

— Mó-je niks? ... vroeg Sien.

Neen, Dirkje lustte geen enkele versnapering. Hij had op

Heete: gierige. — Spok: groep.