De Jordaan, Manus Peet

454

De aalvrouw Scheele Mie, ook wel Schollekop geheeten, verrees als een blok van haar krakerigen stoel en sloeg Willem Poppetje zijn glaasje de hand uit, met een gierenden lachzwaai het behendig-broos weer ópvangend.

— Je fesoen houwe keirel,... proestte zij los ... je mag wél prefele w2-je op je hart hep... as 't maar nie aufer je tong komp!

— Nou Bet... dié spat!

— Mie ... mie!... schreeuwde de dochter van Zwarte Ans,... is je de schrik in je bloed geslage?

— Scheele Mie ... w3 haal jij uit?

— Merremotjes en kenijne,... lalde Hein den Dool, heele-maal in eigen schaterpret stemmestikkend verloren.

— Bek dicht... ikke spreek.

— Nei ikke ... Kikkie Vlaggestok!

— Ikke spies ... trekschuit... swerrefer!

— Nel... seg jij nou ... gaat hij nie auferstag?

Nel weerde af:

— Gaui mijn 'n lak op me boddie! Twintig van Delft... negetien is mal!

— Staut d'r eige auk nie an 'n strautje,... gierde Hein den Dool weer... die hep d'r van binne d'r stikstof... en d'r suurstof...

— Soo, ik gaui 't happie deur 't nappie!

Het werd een rauw en wild doorééngekrijt van geluiden. Willem Poppetje wiegelde nog zacht heen en weer op zijn hakken en zijn drankkop trok rood als een tomaat. Hij wou in zijn starre hardnekkigheid de toast voortzetten, maar er werd zoo geschreeuwd, gezongen en gelachen, dat niemand hem meer verstond.

— Ik hef me glas,... overkreet hij nog eens schel het dazend gegier, terwijl hij zijn achteruit-deinzend, klam voorhoofd met een roodgeruite zakdoek afveegde.

— Mit sonder niks in se klewiere,... gierde Siroopje ... Hij drinkt op alle swangere boere enne dat ie se nog langest luste mag!

En Blauwkous hitste: