De Jordaan, Manus Peet

440

leek woedend dat de toaster zoo schobberig onderbroken was״

— Je snafel toé jij... of ik sa je in je kuif pikkel... schoot hij los naar Ans, schreeuwend van voorvertrek naar achterkamer, terwijl zijn woest drinkersgezicht paars opgloeide van toorn.

— Sóó? ... Gein puf haur!

— Anneime Ans!

Willem Poppetje met het gestolde dronkemanslachje op zijn gezicht, herbegon tusschen geklink en gerinkel van glazen, en gerommel van bordjes en koppen:

— Ikke ... ikke drink op ... op de gesondheid van juffrou Stampfol...

— Hè ... hee, hoo ... nie skelde!

— Nie skelde!

— Mekreil!

— Gatjedufer ... pak 'm in se nekhare! Zacht-waggelend en strakker-glimlachend ging Willem

verder:

— Tut haar honderdste jaar op ... op ... rolletjes!

Van alle kanten werd er lallend geroepen en gezongen, gingen armen de hoogte in:

— Te oud om feur Onse Liefe Heir te ferskijne —

— Lijkekost... tussche Hemelfaart en Pinkstere ...

— Gein polletiek, slaplip!

— Sestig jaar is nog 'n dag ouwer as Job.

— 't Hijgend hert t'r jacht ontkomme ...

— En dat se,... zette Willem strak voort... tut... tut... faurbeild mag neime ... de merremotjes van Frans ...

Weer werd van alle kanten dwarse hoon en boertpraat er tegenin gekreten:

— Heir gebied ufs seige!

— En ijl te hullep an ons f'rdriet!

— Anneime! Psalm vijfennegetig... vers één!

— Enne ... enne de kenijne fan Frans,... zette Willem dronkemans-hardnekkig door.