De Jordaan, Manus Peet

439

van de pas-overeind-geheschcn kraamvrouw, op de zuigeling, op de jarige grommetjes en op den afwezigen Frans Leerlap. Zijn vet gezicht kledderde van zweet en in zijn stem was alles zwemmend-humoristisch dronkemansgevoel. Met zijn kelkje jenever in de handen, een beetje waggelend en bibberend, verzocht hij den . . . ceremauniemeister . .. Hein den Dool,... effetjes 'n stille passagie. Toen begon hij te toasten met knipperende oogleden. Het was eigenlijk geen gewoonte in den Jordaan, zoo uitgezocht-komiek verjaardagen te herdenken. Maar hier ging het om drie wichten en de jarige kraamvrouw.

Een woest hoera-gejuich overgolfde zijn doodbedaarde speech-deftigheid en vrouw Gans gilde spottend er boven uit:

— As 't waar is ... segge se bij ons op de trap.

— Val ikke ... set... set ik tug ijskoud de sokke!... bromde de redenaar voor zich uit.

— As dié draaikeirel mit se orgelhaar ... 's morreges se bakkie koffie nie hep... gooi-tie 't soo se agere halft in d'r bakkes,... smonselde weer de lasteraarster Naatje van den blikslager naar haar buurvrouw.

Die haalde haar breede schouders op en duwde Naatje ruw opzij. Maar Naatje roddelde door, giftig en fluisterend, met haar kleffe gezicht glimmend als wrijfwas:

— Se jonge is pas gesnapt... sitter ja sóó op de skommel! die nebob!... Hij hep de la gelicht op de Dijk bij Mol. Goeje genade!

— Buiteshuis heppie niks as gebbetjes ... en bij s'eige is-tie één stuk segrijn!

Se blauwe auge en gitswart haar

Sel 'k nauit f'rgeite, al duurt 't vijf jaar!

Zoo zong jonge Ans, de twee-en-twintigjarige, aanhalige dochter van den bootwerker Frans Vroolijke-Sijs; schoonmaakster van bioscopen. Zij was de eenige jonge joolmeid uit de buurt, die 's middags vrij had en die de mooiste valsche-diamanten-kammen droeg in het gekapte haar.

Hein den Dool stampte op zijn roodtrijpen pantoffels en

Sokken zetten: hard wegloopen. — Nebob: baasspeler. — Gebbetjes: grapjes. — Agere halft: andere helft.