De Jordaan, Manus Peet

438

en de Pikpot gilden van drift en Ant sloeg de trom als een marketentster. De vaders werden ״op hede" door de zoons geslagen en de moeders door de dochters. De heele wereld sting op d'r kop te tollen. Een zoon van Jan Blomkool, die op de Belt werkt, had nog pas verleden week zijn vader de borstkas ingetrapt.

— Toe was-tie seela!... vergoeilijkte Neel Burk.

Nel's oogen gloeiden van angst. Haar wangen vielen vaal in. Straks zou zij weer hooren van allerlei straatschenderijen van Bromtol. Hoe slap voelde zij zich nog.

— En onder die bedrijve, is die ouwe keirel 't gasthuis ingemotte,... klonk onheilspellend dóór de stem van de vertelster.

— Temeê daud!

— Soo'n speentjeslurker!

— D'rna krijge die slajasse de laupkaurls fan angst.

Giftig stootte er een vrouw met paarsgezworen lippen

tusschen:

— En haarlie dochters ...

— Binne d'r knap mauj, pofferdrie!

— Mauj? ... 't beild fan Memaure.

— Je sou hullie schake in 'n hangmat!

— Wie ... wie tug?

— Nou... die fan Jan Blomkool... se binne d'r as pauwe ... as pauwe soo groos!

Twee vrouwen kwetterden giftig mee:

— Se leire d'r auk pianoles ... die knalpotte!... se binne d'r van haug komaf!... haarlie vaar was taurewachter, .. . Geif s'n dobber!

— Krijge haarlie nasoppie nog wel!... Se binne pas deurgehaald ... nou nog gestijfseld!

— Eerst uit 't fuil en dan uit de broei... nie bufrou? ... hé Nel? ... Dan komme de stuipies ... Kijk ereis ... je ketel is soo lek as 'n mantel!

Willem Poppetje uit den speelgoedwinkel, in een lichten jeneverroes, begon een hakkelende toespraak op 't „welwese"

Seela: dronken.