De Jordaan, Manus Peet

437

se poeier■ mit sout en vischgrom geslikt... En nou ? ....

— Felle ... minsch .... niks as félle !

Zij huilde bijna, Gees, van vadsig zelf meelij.

De gramophoon bracht een dwarrelend en schel spreekduo van komieken. Bóven het stemmengeroezemoes klonk telkens de voordracht uit. Hein den Dool, op zijn rood-fluweelen pantoffels, stond voor den spreektoeter dwaselijk te horle-pijpen en floot met ingezogen wangen, een oud wijsje uit Char-lier's ״Amsterdamsche keukenmeiden" mee. Neel Burk deed telkens alsof zij van zijn jekkertje iets af at.

— W3 smikkel jij Neel? ... vroeg Hein ontsteld.

— De boterblommetjes van je grasgroene jassie, constapel!

— Los kniesaur... je haalt me gaar kabs van al me geschrapte appies!

Naast Nel zat een vrouw met een eigenzinnige, sluwe tronie, ondersmoord te kijven tegen Jans, getrouwd met Hoornsche Jaap; Jans uit het reparatie-winkeltje, bijgenaamd Siroopje, omdat zij zoo kleverig sprak. Haar Jaap repareerde piano's en harmonika's; doch het drukst had hij het met grove stoele-matten. Het vreemde wijf schreeuwde over de gramophoon heen, ieder keer een giftigen slok nemend uit haar glaasje ״rood" en dan boos de goudvischjes op de vensterbank bekijkend, die onbedreigd bleven lichtschieten door hun mosgroen schemer-zee'tje heen.

— Ga deur jij... je jonge heit gustere me meid gegauid mit 'r harses op de keie!

— Guns!... schrok Jans, die al een zesde taartje morsig leeglikte tussehen de vette vingers.

— En temeê valt se onder 'n rijwiel.

Siroopje gilde, kauwde en slikte haastiger van ontsteltenis.

— Toe heit die suigstang, die bengel fan jou,... toe heit-ie knok gehad feur tien, ja!... fan Teun de Kabeljauwvisscher en.,. en Piet Tit skopte 'm blauw!

Van alle kanten werd er plots gekeven over de losbandigheid van de tegenwoordige jongens en meiden. Ant Schoen

Kabs; leegplunderen.