De Jordaan, Manus Peet

417

spaak vanmorgen. Kon hij Springveer maar even stiekem een boodschap sturen. Maar Nel hield hem vast. De honden had vanmorgen Bromtol uitgelaten, en gevoerd.

Plots rinkelde de deurbel en stapte de verpleegster het voorhuis in. Frans sprong óp en kleurde van vreugde. Toen de verpleegster vlak voor Nel's bed in de somber-donkere woonkamer stond, ironiseerde Nel:

— Suster ... u kan me gooser krijge, mit slinger en blom ... Hij is temeê soo onrustig as 'n compas.

— Vraag wel eskuus suster ... me beesies, me beesies,... weerde Leerlap geschrikt en verlegen af, terwijl hij bloot-hoof ds de deur uitliep, zoo woest en snel, dat Nel spotte:

— Die loopt se eige vooruit!

Toen Frans een paar dagen later zijn asyltrapje afstapte, zonk hij weg in een chaos van geluiden. Zijn honden jankten en blaften de rumoerige, in groenten-afval drijvende, Goudsbloemdwarsstraat vol. Een terrier en een overkiullerig leeuwhondje wrongen zich kwispelstaartend tusschen zijn bee-nen. De geweldige buldog, dol, sprong hoogop tegen Frans' aangezicht.

— Stil, koest, legge!... blijf binnede bebouwde kom,... schertste Frans vriendelijk en zacht naar de uitgelaten dieren.

Til het duister van den kelder zag Frans den grijzen Een-poot scharrelen met konijnen. Scheendert wist niet waar te beginnen. Het groeide boven zijn macht... Werd te loojig... Nu, in het voorjaar, eind Mei, begon de herrie hel óp te laaien. Als Bromtol er niet was, wist Frans met allerlei kleinere dingen geen raad. Frans moest nog helpertjes hebben. Het dringendst voor boodschappen. Zóo liep het te mal-druk. Op die manier had hij geen handen genoeg; werd het één vuilnisbelt. Jan kwam wel een paar uur per dag bijpeuteren, nu hij werkeloos was. Maar dat gekke magazijn van een vent had akelige branie; kon zijn vaar wel het eigen zaakje uitkijken.

I.oojip: zwaar. Manus Peet.

27