De Jordaan, Manus Peet

4i6

:— Je jas fan achtere lijkt wel 'n kontslinger .. . óp-en-neir, óp-en-neir!

— Ja, maar ikke ...

— 't Mins komp derek! Maak geen jen!

Frans pruttelde schuchter iets tegen. Hij kon dien grijzen Eenpoot den boel niet toevertrouwen. Die hunkerde maar alleen naar zijn ouwe klare. Frans griezelde van het rhum-luchtje dat tusschen zijn kaken uitdampte. Bromtol wist alles op een prikje. Als Eenpoot sjikker was, stortte hij beschimmeld zaad de voerbakjes in; dorst geen vischje boven komen... Zoo had de vent Frans' geliefd sijsje met te veel gekneusd hennep bijna doodgevoed. Daar zat het schuchtere kweelertje nou, met het verhitte lijfje te hijgen op zijn drinkstokje. Al zijn citroengele vlekken waren weggebleekt. Frans kon wel huilen, bij het zien van zulke gehavende staartveertjes. Bromtol proefde alle voer eerst fijntjes op de tong. Want het één was te flauw, het andere te duf, het derde te bitter, en Eenpoot kon het roode van het blauwe niet meer onderscheiden. Zoo een gratis monster! Het blauwe maanzaad smaakte compleet als mosterd, zoo scherp en giftig. En dat gaf hij de arme beestjes brandend in het pellende snaveltje. De galkoliek kregen ze ervan. Maar Bromtol kende alle mengsels uit zijn hoofd en wist precies volgens vaders aanwijzingen, te deelen.

— Louw smoese .... fluisterde hij lacherig, .... ikke mot hóóre wa'k bik!

Weer keek Frans, bang voor een snauw van Nel, zenuwachtig naar het verguld penduletje. Tjonge, tjonge, al half elf. Om tien uur had hij bij Daan Springveer moeten wezen, in de Tuinstraat. Daar had hij afspraak met een koopman, voor tien lijsters en vijf merels. Zeldzaam snappertje, in dat getij. En ook bestond er een kansje, dat de sluwerd hem een paar kisten, zeer voordeelig, Universeel-voer-pakjes kon bezorgen. En misschien ving hij een paar Zwartkop-nonnetjes onderden praat van hem af. Want Amadinen kon hij altijd stoppen.

Om elf uur moest Eenpoot drie scheerhonden halen. Het liep

Louw smoese: niets zeggen.