De Jordaan, Manus Peet

380

roem en gezag, den Judas-achtigen bloedgeld-inzamelaar, gelijk hem scheid-bolsjewieken en anarcho-syndicalisten graag doopten, had Peet nu, naar eigen aard en inzicht, zélf kunnen beoordeelen. Manus wist nu, dat zij die jakhals scholden, vaak gulziger lijken-azers en schenners bleken dan de ״jakhals" zelf. Ook Troelstra noemde Manus een pelgrim, die het storm-grauw van leed en bedreiging, bóven Golgotha in het zwart-doorjaagde zwerk, onheilspellend had zien aandrijven.

Telkens verlangde Manus Peet nu de revolutionnaire Hen-riëtte Roland-Holst te hooren. Hij had van haar enkele dingen gelezen en hij was gegrepen door het bijna somber-profetische en dreigend-apocalyptische van haar zichzelf-verterend woord, en door haar richtend gezicht op menschen en dingen. Vervoerde aanhangers vertelden Manus, dat deze vrouw na twee zinnen zich reeds zou hebben uitgestort.

Manus begreep van zulk een uiterlijk zien en oordeelen niets. Den „sluwen" politicus en advocaat-huichelaar Troelstra, den koud-toornigen vuur- en vlam-spuwer, met de „verstarde" phrazes en de heftige gemeenplaatsen, had hij voor zichzelf onmiddellijker doorgrond dan deze fanatische volks-opruister. Manus moest aan allerlei dingen wennen: haar heesche stem, haar haspelende spraak, haar innerlijk-ver-legen verschijning, eêr hij deze fel-vurige idealiste begreep in haar optreden. Nog pas had hij haar in vrije-socialistische kringen, schandelijk hooren beschimpen. Zij was een brabbelaarster en een idioot warhoofd! Haar strompelende verzen werden bespot en uit elkander gerafeld, en vooral de villabewoonster in de strijderes, kreeg striem op striem. Zij moest zich maar liever met haar onbegrijpelijke gedichtenmakerij, haar troebelen rijmrommel bezighouden dan zich bemoeien met politiek, economie en historie.

Toen Manus een half uur geluisterd had naar haar zwaar-met-passie-geladen woord en heel haar dweepzieke, van-binnen-brandende-wezen zag opgaan in haar uitingen, be