De Jordaan, Manus Peet

375

verkooper kon hij tegen alle klimaten, en hier op zijn kippenhok snoof hij zoetigen viooltjesgeur, zoo van onder de zerkjes uit.

Weer begon hij Corry aan te moedigen, al haar kwellingen uit te spreken. Zij kon hem als vroeger vertrouwen. Zwijgen had hij geleerd van zijn manken stamvader, beet hij er ironisch bij.

Corry zat bewegingloos op haar stoel, en inéén trilden en glansden haar oogen vol tranen, breking van opgekropt verdriet.

— Toe maar,... stotterde Manus, terwijl zijn ganzepootje hem bijna de verslapte lippen ontglipte.

Hij moest zich bedwingen de meid niet om den hals te springen; de deern niet te koesteren en te troosten. Even tikte hij op Corry's mooie witte hand en hij voelde dat gemeenzame gebaar als een onteerende vermetelheid.

Corry, ingezonken, merkte het nauw, maar wel verkruimde zij onder Manus' stem en zijn omwroetend spreken. Toen begon ook zij, toch onbevredigd en nog half tegenstribbelend.

Ja, hij had goed gezien Manus, als altijd. Wie kon hem iets voorhuichelen, al verzon je wét ook in je luim? Zij was ook geen struikroosje meer. Ja, hij had goed gezien. Voor haar^ leefde alléén Mooie Karei, en niemand, niemand anders

Manus kromp saam, doch hij wilde, wilde alleen luisteren naar Corry en naar haar verdriet. Zij biechtte met gebroken, doffe stem ...

Zij had n& de vreeselijke scheiding van Karei, voor geen anderen kerel ooit meer iets gevoeld.

Manus slikte een stikkende benauwenis in zich weg, die toch weer opsteeg en als een wurging zijn hals omklemde. O, de bekentenis, zoo rechtstreeks, zoo pal in zijn hart!

En toch was haar pijn, zijn pijn; Manus tegenover Corry, Corry tegenover Karei. Op haar beurt zag Corry nu Peet niet meer.

Zij vertelde, bevend, smartelijk-doorgonsd van verdriet; zij snikte, zij huilde en kromp ineen. En zij bekende Manus, dat