De Jordaan, Manus Peet

343

te springen met raad en daad, al was Manus Peet heel blij geen geld en goed te bezitten, en dus met de armen en bchoef-tigen te kunnen leven als een arme.

Toch prikkelden en kwelden hem allerlei aanstuwingen in eigen gedragingen. Zijn zelfzucht bestond voor Manus het sarrendst, in een aldoor rusteloozer hunkering naar en denken aan Corry. Achter al wat hij deed, knaagde het heimwee van zijn liefde. Zelfs zijn leesgenot werd getemperd door een soort van wisselend-wilden geluksweemoed die onbewust ontsprong aan zijn verrukking om Corry's bestaan.

Het veiligst-in-zijn-verborgen־onrust wist hij zich op het schuwe Jaagpad, 's avonds, bij het kleine groene lampje. Dan beleefde hij zijn stille liefde in de stilte; kon hij door zijn smartelijk en pijnigend begeeren heen, tóch zijn boeken grijpen; bleef hij mijmeren en droomen zonder eind. Zijn inwendige strijd, al dacht hij telkens te hebben overwonnen, woelde onafgebroken voort. Zoolang hij onbereid bleef alles te offeren van zijn Ik, kon hij de rust niet vinden die hij verlangde als een soort van verlossing, ook van zijn hevig zielsverdriet. Het zinsgenot roerde slechts een zwakke prikkelings-spheer in zijn liefde aan. Hij was er heel zijn manlijk-puike en blaas-kakige jaren zonder geweest; ook nti kon hij den roes van dit genot missen. Maar de pracht en de verleidelijkheid, het uitdagende en het dan weer argeloos-innige van de meid, week niet van zijn oogen. Al die dingen tezaam werkten hitsend en koortsig op zijn verbeelding. In zijn mistroostig bestaan had hij eigenlijk altijd koesteringen ontbeerd en toch was hij er innerlijk niet beteuterder of slapper door geworden. Geen levend schepsel ademde zonder kwelling, mijmerde hij Thomas na. Ook Manus niet. En toch, wat had hij noodig? Een heel klein beetje eten en een heel klein beetje kleeding en een heel klein beetje slaap, nabij de sluimerzerkjes van het kerkhofje. Sterken drank dronk Manus nooit meer. Eén ding bleef on-verlept: zijn smookje, en verder wou hij helpen, hélpen met alles wat hij kon. Vooral menschen in verwarring, in angst