De Jordaan, Manus Peet

287

gulzige moordzuchtigheden der gruwelzondige Septemberdagen. Want Manus had het geheim van dezen snerper en kwetser al lang doorzien: met al zijn revolutionnair tumult en de alom-uitkaatsende schittering van zijn feilen geest... bleef hij een beschroomde meelijziel, een schuwe bedekker van zijn schaamte en zijn menschendeernis. Terugrillen deed Desmoulins van de wulpsche revolutie-uitspattingen en van het ijzingwekkende grauw in zijn dolle bloedhonden-lusten. Camille verafschuwde den perversen machtszwijmel die den verdelgingsdrang schiep om het loutere verdelg-genot zélf. En toch, tóch riep hij: te wapen volk, te wapen!

Manus schrok, toen hij hem Jezus een Sansculotte hoorde noemen, in bewuste uitdaging geestelijken en kerkgangers krenkend en tartend onder onverloren bezinning. Waarom verontrustte Manus die godlasterende kwelspot nooit in Marat? Omdat deze afgevaardigde in de Nationale Conventie, den uitscheurenden zelfstrijd niet kende; omdat deze niet achter de snerpende en inbrandende woordgeeseling, zóó vrome en schuchter-teedere liefde verborgen hield als Camille Desmoulins. Telkens dacht Manus aan trouwelooze Corry, toen hij las, heel ontsteld en beverig van binnen, over de vlamzen-gende liefde van Camille's meisjes-jonge vrouw voor den roekeloozen waarheidzegger.

Zou Corry, — en plots werd Manus zich bewust dat uit de diepte van zijn gedachte zij, altijd zij weer opdook, — zou Corry haar verkoorne ook zóó snel begeeren na te stappen in den smadelijken dood? Zou zij zoo schande, martelend leed en zoo pijnigende vernedering voor haar liefde willen doorstaan, gelijk de teerzinnige, mooie en verbluffend-bekoorlijke Lucie Duplessis voor haar Camille duldde? O, de onwrikke-lijke, donkere apostel Marat doorleefde die liefde-huiveringen niet en die stille vervoeringen van de twee-eenheid van het minnende paar niet. Marat sloeg alleen alarm en joeg de tierende volksmassa's opéén. Marat zag slechts verwrongen schrikmaskers van aristocraten en geschandvlekte verraders,