De Jordaan, Manus Peet

259

vijfentwintig stuivers die ze uit zijn ״fessie" verduisterd en hij gemoedereerd gewonnen had in het „Kummeltje" op de Haarlemmerstraat, met moêr-eerlijk kaarten. Dat gong er schouw langs. Naatje-me־kleedje rolde schrikkelijke tafreelen voor Manus af en breide met haar broeische babbelarijen al de slopgangen en dwarsstraten van den Jordaan aan mêkaar. Huib met zijn zangerige oudmannetjesstem, bleef hem van verbazing bestaren en „hong overal sijn segelan".AlsSmakkie, de stotteraar, volksdrogist, terwijl hij Huib voor den hoest wat afvalkruiden bereidde, iets stamelend tegen zijn zachten spot wou inbrengen, dan klonk het oolijk van Kilometerboekje's beverige lippen:

— Rek je psalm soo nie, gapertje ... 't is vroeg donker ... aars raak je van slag!

De heele Jordaanbuurt, die naar een walmende smeersmelterij rook, wilde van Bad-Aap raad, hulp en toespijs, als hiette hij dokter Bontekoe. Kee Spek, de dansende trekschuit in haar uitgezakte klompschoenen, en Sproetneus, daas van kop tot kont, Saar-mit-de-rotjes en Zwarte Bet, Vetkluif met zijn dronken bloed en koppige vurigheid en Dirk-zout־op-de־lip, Neel Burk en Karremelkpaard, die een „twintegie" van de vijftigduizend in drie weken er had doorgelapt, zij haakten hem allemaal vast, rukten hem links en douwden hem weer rechts. Hiér moest hij een stijven aardappel proeven en keuren, een „schoolmeester" voor de hengelarij, en daar groote krulspelden rechtbuigen:

— Faur 'n krul fan faure en een krul fan achtere!

Overal moest Manus zijn besten wimpel bijzetten. Tot hij

van vermoeinis hijgde,... hij in zichzelf mompelde:

— Manus, je bint soo broos als 't hieltje van 'n Gouwsche... dat hou je niet! Je loopt in een blaam.

Dan vluchtte Peet als een bonjert, een dwarsstraatje in, al spotten zij hem achterna:

— Kikkie mot je sweeserikkie?

Manus, al was hij geen grijnzerd, voelde zich innerlijk een

Schoolmeester: slecht soort aardappel gebruikt voor vischaas.