De Jordaan, Manus Peet

237

Póferblomme ia den maneschijn, nu leek hij uit zijn broos gedachtenspel bevrijd. Hij duizelde. Hij had weieens iets vaags gelezen over hermaphrodisme, dat heel in de trage begin-ont-wikkeling van de chaotische wereld er geweest moest zijn. Hij zag ze al verschijnen, de menschen, die waanden op het moment van hun gloeiende overgave, een eenheid te kunnen worden. Hij zag het al gebeuren. Maar óók, als de saamgroei dier schepselen op geheel onverklaarbare wijze was geschied, dat de karakter- en wezensverschillen zich dan pas onbesnoeid en ongehuicheld gingen openbaren. Dan zouden deze, door onbewuste stuwkracht in-liefde-salmgegroeiden, eerst dol-verma-kelijke tafreelen te kijk stellen voor de hoonlachers. Póferblomme, dat kon waterverf, dun spoelsel worden!

Ach, al wat Manus zoo speelsch-zwevend of somber-hoogmoedig droomde en afpeinsde onder de hooigeurige zomerlucht, was toch wel een erg ontnuchterend-mal en bleek uitdenk-sel, doodleege liefdes-theorie van een droef-vereenzaamd buitenaartje dat zich door zijn lichamelijke verminking tot weekelijke en gekunstelde zoetigheidjes verteederen liet en zich daarom juist wierp op een alleronmogelijkst liefde-idealisme. O, dat vurige toespelende lonken van avondsterretjes, dat weemoedsblauwe nevelen van maanschijnsel, dat kwijnen zonder haar,... hoe grenzenlooze ontroering schonk het Manus en hoe schaamachtig zonk dat ziekelijk-roman-tische wég onder zijn eigen ironische zelfspotstem en het striemend realiteits-besef waarmee hij achter alle dingen wilde zien.

Want, nu zou hij toch dat volstrekte in de twee-eenheid tusschen zijn geliefden, eens tot in de brandende kern tasten. In zijn dwaas-overdreven uitdenksel moest een diergelijk onbenijdbaar ideaalpaartje dan ook samen ziek worden, samen den neus snuiten, samen... neen, neen, zoo werd het een ergerlijke zinneloosheid, een bezoedelende ontheiliging, een vernedering, een ongewilde hekeling juist van de hoogste, reinste liefde. Zülk een ״eenheid" zou juist een