De Jordaan, Manus Peet

2!8

om zijn bult voelde hij altijd weer, als hij in trams of ergens anders, onder den keurenden blik van een lieve vrouw te staan kwam. Dan kon hij vloeken op het satanische lot en zich onmiddellijk doodwenschen. Er groeide een gruwelijke schaamte in hem óp over zijn wezen, en zijn handen beefden hulpeloos van ellende. IJdelheid? Hij, de onverschillige, de doodbedaarde zinnenbedwinger, voor wien alles larie was en apekool; hij, de scheeve kwinkwanker grammoedig?... Goed, goed ... ijdelheid. Maar heb eerst zélf maar een achtergebergte op je rug en een halven waterkop zoo geel als menie, en prevel dan nóg maar eens wat van ijdelheid!

Peet had er al innige vreugde van dat de kinderen hem ten leste niet meer schichtig voorbij slopen en niet meer ״luizen Bad-Aap" schimpten uit de veilige verte. Want met zijn sprookverhaaltjes, zijn speelsche liedjes van Muisje-bewaak-je-steertje,... wist Manus ze soms méér te boeien dan ongebrekkige menschen. Ja, zij hielden zelfs van hem. Peet hoorde het in de trillende stemmetjes. Zij overwonnen hun weerzin voor den Bult en de kreupele ratelkar, en zij konden dan heel gezelligjes met hem staan smonselen. Naar dit vertrouwen hunkerde Peet; wou hij om al de koeien van Brabant niet meer kwijt. Maar als kindertjes en ruw-wreede Jordaners reeds zooveel afschuw hadden te bedwingen, aleer zij met een Kriek gelijk hij, een beetje rojaal-menschelijk konden omgaan, met hoeveel felleren wrevel zou dan niet een jong-mooie vrouw het kwetsend-afstootelijke van een Bochel voelen? Rekenen Manus, rekenen! Linkeroog dicht en neurie maai eens je zelfgewrochte Jordaansche scheldnaam-coupletjes:

De Koe en Platvoet stelde voor An de Drankmajoor: Me heefte 'n aardig plan, Auk Varkie weet d'r van. Me legge de man 'n kwartje uit Bij Piet in de Kopere Tuit.