De Jordaan, Manus Peet

204

— Jij bint ook 'n mooie,... zei de goeierd,... om iemand zijn eige dood te late schrikke.

Toch had het geholpen. Want een paar dagen daarna mocht Gouwenaar gemeenschappelijk zitten. Maar ook tusschen dat woelige scheidgespuis, hunkerde hij weer naar de vrijheid.

Nu het naar de lente toeging, hoorde Jan weer alleen de zee en niks anders dan het zachte gedruisch van de golven.

Hij, parmantig, bij den officier-commissaris. En het kapi-teintje vroeg hij argeloos, alsof hij een vaarboom oversloeg:

— Sou ufes feur mijn nie 'n briefie wille feebere ...

— Wat feeberen?... snauwde die loods, die geen aasje sjoege had van wat hij bedoelde.

— Gommenikkie .. . skrijfe dan ... ufes siet-er van kwaadheid soo skeel as 'n krab.

— Voor den dag erméé ... stootte hij giftig uit.

— Nou___feur twee dagies verlof om te magge trouwe.

De officier-commissaris weigerde. Bij Jan de vlag halftop,

rouw! rouw! Zoo een zeezuiger. Hij kon hem zijn roerstangen wel in zijn fieselemie stampen van nijdigheid. Voor zijn part stikte de pens in een prop zeildoek. In- en uitgeladen was hij, in één moment. Toen ging Jan zelf den grootmajoor opzoeken, een streng-vriendelijk medemensch. Die Edelachtbare bekeek hem als een combuisje, van boven tot beneden. Hij was natuurlijk een echte gevaarlijke sinjeur, een deserteur, een inbreker, een knokker. Maar toch knipte er iets raars tusschen de oogen van den grootmajoor, alvorens hij zei:

— Nou borst, pak in ... één dag zal ik je wel geven.

— Hoera majoor!... schreeuwde Jan.

— Maar mèt geleide.

Jan gis; hield zich zwaar ontroerd en hij sprak met iets als een jammerhuil in zijn stem en heel weekjes:

— Edelseerhoogachtbare grootmejoor, . . . hoe sou ufes uw eige nou voele as ufes gong trouwe mit 'n dood-onnoozel lief meisie] mit gouwe krulletjes ... en knoppies in d'r lelletjes ... en je kreeg soo'n stelletje