De Jordaan, Manus Peet

200

Haag zou opgeroepen worden. Maar na vier dagen zat hij weer achter slot en grendel, als dienstweigeraar. Dat ging zóó. 's Morgens was hij aangezeild, — want hij had nachtpermissie gehad in het burger, — met zijn soldatenbullen onder den arm. De luit' kreeg hem schuin in de smiezen. Die rooje ton! Hij praaide hem door den roephoorn. Heel verbaasd vroeg hij:

— Sakrejanne, wat hebben me nou aan de hand?

Jantje met oolijkste onnoozelheid, antwoordde:

— Luit'... ik word burger.

Toen gelastte hij Jan driemaal om zijn bullen weer aan te trekken. Gouwenaar weigerde hardkoppig en neuriede: Nanette, Nanette, ik min je, o sau teer!

Na het rapport op scheurpapier, hij er opnieuw ichter. Vier maanden kreeg Jan. Eindelijk was hij weer eens een weekje vrij. De wind kromp naar het Zuije! Op een nacht kwam hij tusschen drie andere mannen om half twee de wacht binnen zwaaien. Met open armen werden zij ontvangen. Weer was hij geknipt. Vóór hij er achter ging vroeg de wachtcommandant of hij een mes bij zich had.

— Ja, maar dat krijg-ie niet,... zei Jan norsch... daar mot ik m'n brood mee snijje.

De sar-kerel gelastte hem toen het mes af te geven. Gouwenaar keek wild en dreigend.

— Je kan soofeul keffe hassekrasser, a-je wil... maar me nijf krijg ie nie!

Strenger klonk de bevelstem.

— A-je 't dan tüg hebbe wil, komp 't dan maar oppikke!

Toen stortte de kerel zich op hem en wilde zijn zakken

leegpulken. Maar daar had Jantje juist op gewacht. Want hij gaf hem een doffert, dat de sterretjes bij hem in het rond spatten. Het oog van den sirool leek één gezwel. Jan was door het dolle heen. De commandant rende struikelend weg met de wacht. Uit het laagrek greep Jan een geweer en hij den piekeneur achterna. Die, in doodsangst kreet:

׳— Help, help!... De windbuil schiet me voor me raap!