De Jordaan, Manus Peet

208

windvlaag op windvlaag. Haar gezicht Zag hij nou letterlijk overal. Manus wist het. Toén juist had Jan zich voor een nieuwen tocht tusschentijds een harmonica aangeschaft, en de andere stokers en tremmers moesten onder elkaar bijlappen om een bomketel, een trombekken en een triangel aan boord te kunnen hijschen. Het spul arriveerde zoo, kant en klaar uit den Eglantierstraat-winkel, vlak bij het Sint-Andrieshofje. Jan was de baas over het rumoerige slagwerk en als er pas rauwe kolen op het afgebankte vuur waren gesmakt, en de ״roodhuiden" stongen teméé naar asem te hijgen op het karveel, dan speelde hij zijn immese deuntjes en zongen zij in de donkere ruimdiepte, waar de machine, vóór de stookplaat met hevigen hartslag hamerde en dreunde, gedempt mee, soms droef en spotziek dooréén: Seg staukertje van de plaat, Wa kijk je nou weer kwaad. Och seg 't mijn oprecht, Sijn je kaule dan soo slecht? Of bJ je soms te beroerd, Da je je paute roert?

Fan de stauker sijn sweet en bloed Drage de heire 'n hauge hoed. Ja links, rechts, een, twee, drie, Alles feur de Compenie!

Soms uit de diepte, klonk plots het hooge tenoortje van Jan alleen, heel smeekelijk, sentimenteel en droef; bezong hij het Liefdehofje „De Regenboog" uit de Tuinstraat. Hij griende onder zijn eigen spel... en hij zag Corry, Corry, niks dan Corry, die geen vlooi om hem gaf. En hij zong, alsof ze quasi een verlangende meid was:

Faarwel Corry, ik mot je nou f'rlate,

Ik heb geteikend bij de seesoldate, Ik mot gaan fare langs de hauge see,

Faarwel Corry, je kan nie mit me mee. 's Nachs sel je in je koffer om me treure, 't Is beroerd, maar och 't mot gebeure ...