De Jordaan, Manus Peet

128

— Jij alléénig?... vroeg Manus sluw-omzichtig, toch gewaagd.

— Nou ja, ikke... me hellepe mee... Barie... Japie en Sien.

— En Leendertje?

— Die auk... feur de goudseelt enne... feur de tandkarper-tjes hep-ie geklofte rotsies mit immese ingangetjes ...

Manus zonk weer star weg in de suizende stilte van het Jaagpad. Hij durfde van Corry niet reppen, geen haperend woorde-ke, en het schalkje bleef over haar zwijgen alsof het voelde dat Manus alleen van het ״niesse" juist iets wilde weten. Doch plots sprong Dirkje op van zijn stoel, stampte op zijn klompen een boerenplofdans af en schreeuwde woest, terwijl hem het bloed naar den blonden kop golfde:

— Hoy aume... f'rleje week heibel... wullie ...

— En inderdaad? ... vroeg Manus.

— Heibel mit Cor.

Manus schrok en kuchte. Hij snoof angstig de bleekpoeder-lucht van Dirkje's paars truitje. Het werd doodstil in hem van binnen. Peet's gelige kop dook onverschanst óp uit den sigaren-damp. Cor? ... Cor? ... Hoorde hij goed? En ineen woelde de afkoelende gedachte er tegenin:... ach, wat gaf hij er eigenlijk om? Al dat gemier moest hem toch ijskoud laten? Moesten die gekortwiekte nieuwtjes van zoo een snotaap nu nog zijn binnenste uit elkaar tornen? Schuw gluurde hij naar zijn bijbelachtig Thomas a Kempisje, naar het vergeelde, lieve, stille boekje op de bruine tafel bijzij het kacheltje. Een beetje verslagen pruttelde hij in zichzelf, dat hij nog zoo luttel weinig waard was. Niet eens bestand tegen het woordeke „Cor"! Het had hem een mokerslag gegeven, pal op zijn hart. En hij luisterde met beklemming en in een rillende ontroering naar Dirkje.

Manus' stom en wezenloos zitten blijven prikkelde Bromtol, onderging het kereltje als een krenkende onverschilligheid en een gebrek aan gevoel voor iets sensationeels.

— Tjoe tjoe hong!... Vader heit se allegaar in ééne hokke-kooi,... begon Bromtol een brok verhaal middenin.