De Jordaan, Manus Peet

131

zijn oogen, in het donkert, ot diep onder den grond werden begrabbeld door de ontwijdende graaivingers van allerlei straatschendertjes en schooiertjes. Er steigerde een gevoel van afschuw in zijn ziel, maar Dirkje bromtolde voort met de grommuziek van den vroegrijpen knaap, die den baard in de keel moest dulden.

— Massematte___kedin!... Echte lefjonge ... link teuge

link, fang je wat je wil.

— En ... de doodgraver... sit die jullie dan niet op de hakke?

— Hoye-wie ... die ouwe raaf... die dodderik? ... Die kan d'r nie ferschutte ... Die tippelt ijskoud ofer se eige oojevaar-strenge, enne ... hij stinkt as 'n ulk___Me glijje fijn fan 't bolwerk of... teuge stikkedonker aume ... As-ie komp make me onse lappe ope ...

Als in een soort schrikgezicht staarde Dirkje voor zich uit. Maar plots straalden zijn oogen weer niets dan blauwen glans af.

— Hoy!... temee gaant-ie self de bocht om ... Bom!... Kan-ie fan ons allegaar t' gelijk op se testement krijge ... Plakke me sijn an de geeselpaal!... Slaane־me sijn .. . 'n lamme flerreke ... As-ie 'n kip roert... hurreke me op nummero nul... late me 'm stiekem fiole.

— En ... en,... vroeg Manus droomerig,... bin jullie dan niet bang in 't donker, soo alleen, op 't kerkhof?

— Agere miskien,... lachte Dirkje blufferig,... ikke nooit nie ... Siene me allemaal lichies swerrefe ... in 't donker. Hoy!... springe sóó ofer de serrekies ... fijn!

Dirkje hijgde van opwinding, terwijl hij hevig-bewogen, tabakskrulletjes uit zijn losgepeuterd cigaretje wegbeet. Toen, inéén, spoog hij een straal als een kerel op den grond.

— Nie spugge, leelijke aap!

— Hoy Puntje,... hoonde Dirk,... feur 'n wijf en 'n hap ete laa 'k 't nog nie,... da's jofele bik van Joopie Koppie! Lefgauser aume ... lefgauser!

Bromtol rekte zijn onderlip spottend uit tot een zoutvaatje.

Oojevaarstrengen: lange beenen.—Lappen :ooren. — Flerken: armen. — Kip: agent. — Fiolen: gaan. — Jofene en jofele: voortreffelijk. — Massematte: waar. — Agere: anderen. — Ferschutten: betrappen,