De Jordaan, Manus Peet

lig

trekjes aan zijn dunne cigaretje dat propperig zijn pijpje uit-wurmde. Tusschen het rooken telkens, kuchte hij even en vertrok den breeden mond alsof hij iets zeggen wou, maar dat dadelijk weer heel snel en bezonnen wegslikte. Manus loerde teleurgesteld door zijn dampwolken heen naar hardvochtig Dirkje. Bromtol was eigenlijk diep-in heel onthutst dat ״aume Bochel" niet vroeg wat hij bedoelde, terwijl hij niet scheen te merken dat Peet hunkerde naar een verklaring. Manus zweeg zwijgend; nog iéts dreigender dan gewoon menschelijk zwijgen.

— De dikste ... mit de blauwe koppe,... herhaalde een beetje nijdig en bruusk Dirkje weer.

— Juist,... viel Manus twijfelloos bij, midlerwijl zich een nijpender voorstelling vormend van wat het kón zijn.

Dirkje, niet meer onthutst, liep er in, dacht Manus.

— Mö-je ... mö־je ... mó-je diep grabbele ...

Bromtol's oogen glommen hel als porselein glazuur.

— En-óf,... stemde Manus weer allersekurigst in.

— Binne sukke krenge en ... en ... soo jannig hè? ... en soo fief ... alles kits ... Kenne mijn nie belitafele ... hep se ttig ... daalijk in 't snotje!

— Tot de nok gelijk,... viel Manus weer in,... geneer je alléénig mit je ooge dicht!

— Sla se op d'r smoelement ijskoud ... ikke ... ikke speul geen blindemannetje!... Krijge se 'n flèr. Bom!... soo'n baf

hè___reuse! Maar ... maar je mot eefegoed diep grabbele,

diép haur!... airs is 't louw loene ... en heulegaar ... heulegaar ónder de serrekies ... binne se geschaakt...

— Serrekies? ... schoot Peet met schrik uit... Wa nou ... moespot?

Zijn bedwang en zelfbeheersching ontglipten plots. De groo-te blauwe oogen van Dirk fonkelden wreed, nu hij achter Manus' quasi-onverschilligheid had getast.

Bom!... daar had hij den Bochel beet... heelegaar overrompeld, terwijl die almanak dacht hém beet te hebben.

Bromtol was een en al oog. Hij zocht, stil-tartend, den inge-

Baf: slag. — Louw loene; een tegenvaller. — Geschaakt :gesnapt.