Saul en David

gebergte óp te klaut'ren, mijn vader,

ze zijn den dood gebracht! Als jakhals schreit zijn hongerklacht, zóó weenen zullen zij. Want deze alT-omkronkelende grot, met hare duizend gangen, kan, naar gij zélf ervoer, alléén genaderd langs een pad, waar twee voetèn neven-een, te véél zijn zelfs. — Alleen mijn mannen kennen de onderaardsche groeven. Daarom bevolken zij gedruischloos dees' spelonk, zóó stil, dat wis een kluiz'naar

er zijn woon zou nest'len. —

Samuel.

't Is goed mijn David, dat gij de Gods-spraak ook in uw eenzaamheid beleidt en

afslaat wat u ziele zoekt. — Die Saul,... hij ziet den priesterstand, als donk'ren onderstroom van een verraad, Hij haat en schuwt de prediking, omdat zijn diepste Ik in angsten er voor beeft! Al streekt hij trotsch zijn konings-macht met tartenden overmoed bóven onz' woorden uit, gesproken aan poort, op plein, hij kan den invloed van dat lévend woord op volk en kind'ren, breken noch verzwakken. Dat doet Saul's toorn gieren. Een splint'ring van den geest, inwendig, laat zijn gedachten ziek'lijk zwellen. Ons leeraarschap naast zijne macht als vorst... hij kan 't niet dulden! — Toch zag ik nimmer nog een sterveling, in worsteling met zóóveel ingezonken kracht en grilg'heid des gemoeds, zóó somber neergeslagen, verpest van levenswalg ... zijn aardschen luister met angstig oog

zóó wild beschermen. — Wat wil hij zoon? Hij is verworpene van God mét zijn geslacht!