Saul en David

Wis rouwt het bladeke in zijn vochte knop? Wie splijt het zaad in 't kiem-omhulsel ? Toch d'Almacht God's in haar onafmeetUjkheid. En ook de kiemen onzer daden legt zij

verwikkeld is ons diepste wezen. -Zoo man voor man ^,k leerde in grot en hol, dat, wen zij op roof en buit en strooperij zich spitsten, de bloedwraak van ons volk als roode schim ze dreigen zou. —

Voor Saul's vervolgingen 'k vluchtte

naar Ziph en doolde rond. (met ij gezonken stem, zeer bewogen.) In Ziph, mijn eed'le Meester, een smartelijk gepeins liet mij toen zondigen tegen het god'lijk Albestuur. Eéns toch had ik mijzelf gezworen, all' harte-droefenis in Gods-verblijding te verkeeren; mijn ziel niet te verzwakken met zoet gegraaf in eigen treurenis. — Ik wist van d'angstige verlustiging, die 't roeren in eigen kwellingen verschaft; hoe zij den geest door d'ingebeten pijn, een vreemden glans van wellust geeft... tóch 't hunkerende lijf en de getemde zinnen, een ópgesmukte werk'lükheid beweenen laat. — Maar toén, bij d'eenzamen avondval, met héél de leegte der woestijn, een sarrend wee begon mij aan te knagen. Wat was mijn levenslot, zoo zei 'k mijzelf? Van herdersknaap tot held, door héél een volk bejuicht! Na Goliath's gevecht en krijg met Filistijn, gepraald tot koningszoon en

leerling van den grooten Ziener. De leen'ge leest van Michal mij omzweefde: haar lokkend oog en reine stem, een zoeten dwang mij brachten. Door God werd ik grootmoediglijk met krijgsgeluk gezegend; door mijn harpe bleef ik één met al 't geluid van woud en stad. — 't Bestaan leek mij een