Menschenwee, Eerste boek, Winter

85

in 'n kwaadaardigen duw aan 'r kuifblond, wrong ze overbodig 'n haarspeld dieper in 'r kapsel, met zenuwgebaar.

— Dwarrel, stoppelkat, lolde half gebelgd Piet terug, kab-beloebelaap.... waa'n fiselemie.... waa'n muurvarke.... waa'n binnebeer. — 't Kijlde scheldnamen, met zwaar gelach van omstanders bij elk nieuw grapwoord, dat z'n mond uitflapte. De smak was om.

Jans, die negentien gegooid had, won.

— Neegtien hep wonne.... wa mot sain.... twee pond paling of ses pond speekeloas ?

Dolgraag had Jans de vrijers gekozen. Maar nou er Hassel zoo gesmeerd had, durfde ze niet voor de omstanders. In heeten wrevel nam ze de paling, zich zelf in stilte verwenschend dat ze de vrijers liet liggen. Rammelend gingen de blikjes in zakschort van den venter. Z'n schorklankige stem, rauw, roggelde weer.

— Wie mot.. wie blief 'n pond paling of drie pond speek'loas ?..

Plots dromde 'n woeste groep van zestien kerels, den winkel

in. In gillende, krijschende herrie kaapten ze duwend den groenteman, vóór dat een ander nemen kon, de blikjes uit de schort, dat ie waggelde achter z'n toonbank. Een uit de groep, kerel met rood-behaarden kop, ottergezicht, snee-geulen om z'n mond en korst-rooie haak-krabben dwars over den neus, stak hoog, boven hun hoofden 'n gonjen zak, schreeuwend:

— Hier kailt de mikmak in !....

In 'n oogenblik waren de blikjes afgekocht, verdrongen ze andere smakkers die gromden en vloekten. Zware rookwolken dampten ze tusschen de menschen, rossig opkronkelend boven gelige koppen-donkerte. Hun pet-kleppen glimmerden onder 't lamplicht, als mes-flikkeringen, bij hun wilde hoofdbewegingen. Telkens had één uit de groep bij wilden dobbel een smakprijs, die met rauwe hoera's en stemme-donderingen den grooten zak van den rooie ingekwakt werd, onder gedrang en geduw naar den kerel.

In tien smakhuizen was de groep van zestien al rondgedui-veld---- Dit was de elfde.