Menschenwee, Eerste boek, Winter

8₄

Nou kon gesmakt worden. Ratel-dof bonkten de dobbelsteenen in den smallen houten smakbak. Jans Brielle gooide negentien.

— Neeg'tien gooit, neeg'tien,.... schorde pijnlijk heesche venter, en duwde 'n anderen grijparm, die opdrong met z'n blikje, in ruil, dobbelsteenen in de hand.... Dof rolden ze den bak in....

— Sestien gooit.... neeg'tien blaift winne...., deunde de venter.... de hoogste hep sain, twee pond paling of ses pond speek'laos.....

— twoalf gooit____neegtien blaift.... Jans je stoat prech-

tig mait....

En telkens bonkte 'n andere worp den smakbak in, onder heet gedrang om te zien, uitbarstende hoera's, gevloek, geraas en gelol van lage en hooge gooiers. Het stonk vunzig, tusschen jassen en mantelgoed. Onder de hitte wasemde natte sneeuwlucht uit de kleeren op. Pilows, jekkers en duffelen manteltjes zweetten, tusschen ranzige vischlucht van paling, poonen, gebak en brokken. Straaltjes nat sieperden van hoeden in nekken en telkens raasde gevloek öp van kerels en meiden die dachten dat er sneeuwballen gegooid werden.

— Seg Jans.... jai hep sain vast.... hoor.... t'met ses pond vraiers.... wa mo je mit soo'n vracht.... puur ses pond....

Piet Hassel zang-deunde achter Jansie, komiekerig afwerend onder 't spelen, aanvallen van stoeiende giechelmeiden, die 'm telkens op z'n neus wilden tikken met kop van Sinter-klaasvrijer.

— Nou, lachte Jans terug, — mooie hoog-stevige boerinne-meid met dikken wellustkop en glimmig opgepoetst wangrood — bin je jeloersch ?....

— Waa'n geep.... moar ken 'n mensch nou mi-sonder fesoen.... ses vraiers an....

— Sevetien gooit, schorde rauw er doorheen, grauwe venter met zenuwknuisten op oude toonbank trommelend.... sevetien.... neegtien blaif winne....

Maar Jansie zag 'r geluk niet in woede.

— Geep, geep, daa's je suster maan.... bi je beduufeld, en