Menschenwee, Eerste boek, Winter

77

alsof ze niets gehoord had, door,.... aa's sai nouw trouwe

goat de koniggin---- hep sai dan d'r femilje____en magge

die d'r na kaike ?____

Ouë Gerrit schaamde zich altijd 'n beetje voor de groote kerels en z'n meid dat ie d'r niks van wist, en dat tie nie lezen, kon. Brutaal, lukraak stootte ie 'r maar uit:

— Wel joa.... sei d'r ommirs puur niks____skele kenne..

da moak niks, loa se kaike!----je hep 'r ven dit.... en ven!

dat.... op soo'n dag.... hoho.... ho.... se komme uit de hooge!... . sei 'k moar segge.... en mit hoarlie pakkies, an.... afain.... fiere en vaife en nie genog.... enne....

— Nou joa, hield Guurt vol, die nog niets wijzer was.

— Toe maid, gromde Dirk, die nauwelijks wist dat 'r 'n: koningin bestond, skenk in, je skenkt t'r noast....

— Nee, jokkes, verdedigde Guurt, maar nog niet loslatend haar vader:

— Moar .... enne.... nou.... aas d'r puur hooge....

— Kaik tug veur je.... doedelsak, je skenkt op main. poote, helhoak....

— Main kristus, waä jokkes....

— Nou grinnikte Piet, skeelt t'met gain koe.... skeelt t'met gain koe.

— Jesses wa' kerels.... wa hep jai smoor in.... en jullie.. jullie____wete d'r ook gain snars van.... weet jai 't moeder ?....

Ze schrok op, vrouw Hassel. Niemand vroeg haar ooit wat. over zulk soort dingen.

— Gut____ schokte ze stemhaperend.... da wee'k nie.....

al t'met....

Schuw brak ze af, gejaagd, want nou, waarachtig, nou wist. ze niet eens meer waarover 't ging, wat Guurt gevraagd had.. Haar leerig gezichtsvel fronste samen in monsterlijke rimpeling, en haar grijs-grauwe brauwen dottigden krampend. Vergeten, vergeten, smartte 't stil in 'r, met 'n snikhuil, maar uiterlijk bleef schrei-loos haar gelaat. Alleen lichtelijk sidderden haar kaken. Plots sprong Dirk woest op, bonkte z'n!