Menschenwee, Eerste boek, Winter

73

glazuur, steen-bruin glanzerden in het scheemrig lamplichtje. Sieperend zeefde ze melk uit den ketel in de testen. Poesje, was zacht aangeslopen en geestig-fijn, tast-sluipend met z'n kopje in de test, bleef 't in drinkbuiging, zacht ingehouen, met .z'n bedonsde pootjes op testrand staan, schuchter, terugkrim-pend in z'n blank poes-dons, bij elk stal-geluid, bang dat ze 'm snappen zouen in z'n snoep. En fijner nu, herhaalde 't z'n snoep-beweeg, vlak bij het lampje dat op steenen kleurgrond lichtte. Fijner schaduwde z'n kopjes-rond, snorlijntjes en punt-oortjes tegen beschot, en in schuchteren snoep-stand, boog méé, scherp zwart silhouetje, gratielijk met staart en sluippootjes.

III.

Het half-zesje stond klaar in de woonkamer. Vrouw Hassel en Guurt hadden hompen brood met kaas en roggebrood, zoo maar, op kale tafel klaar gesneden. De koffie stond te bakken op petroleumlicht je dat knepperde en stonk. Zwaar stoelge-stommel rumoerde voor allen rustig zaten en gebeden hadden. Met handpalmen verkreukten en trokken ze hun brood af. Moeder Hassel schonk koffie.... koffie was haar eenige troost. De dokter had gezegd, dat ze 't niet moest drinken, maar ze vergat 't. Vroeger al had haar hevige drinkhartstocht elk bezwaar overrompeld. Ze moest drinken. Den heelen dag dronk ze, dronk ze, spoelde ze iets weg in 'r, door dien heet-zoetigen smaak. Wel dertig kommetjes sloeg ze in. Dat was 't eenige dat 'r staande hield, en 'r verdriet verdoofde. Daarom stond 't wit-steenen koffiepotje, koud en bruin-besopt aan alle kanten, roetig-ingebrand bij den bodem, den heelen dag op 't stinkende petroleumpitje. Bakken moest ze. Water bij eerste treksel, water bij tweede treksel, al slapper, valer, viezer sop, klonteriger en grondiger ; daarop weer nieuw gedrop. Zoo klieterde heel Wiereland bij de koffie. Overal in de tuinders- en werkmanskrotjes stonden de bemorste petroleumstelletjes, duffig en roetig-vies ; stond vaal-bruin blad met grauw-steenen kopjes,