Menschenwee, Eerste boek, Winter

7i

— F'rdomd....

— Daa's jokkes, ikke daan niks.... niks daan 'k....

— Nou stuif nie soo.. .. jai hep-er t'met an ieder vinger ein..

— Tog hep-ie main nie sien.... jai nie—.. en niement nie.. schreeuwde Guurt, die nu met boender in d'r hand en losfladderende haren van 't bukken, [naast Piet in׳ scheem'ring kwam staan, één arm in heup-zwaarte gedrukt. En hijg-zacht naar adem, woedde ze uit....

— Neenet Pietje, da' hai je mis.... glad en al mis.... main sien niement.... je sel Annie sien heppe.... daa's puur 'n lekkere.... daa's 'n kreng.... daa's s'n kwinkkwanker.... mo je hoore.... nou binne se in 'n f'raasderantie. ... sel 'k moar segge.... en nou sait sain.... Nou dat de Ouë.... die laileke suipert....

— Da' kenne wai.... onderbrak Piet grimmig.... Maar Guurt vertelde door, afgevend op 'r vriendin Annie. Piet keek telkens schuin naar den Ouë en Dirk stond roerloos, vadsig, tegen den muur geleund. — Guurt lach-praatte, telkens haar adem-stoom even beschenen, van 't donker hoekje uit naar schemeringslicht waarin Piet stond, opjagend de kerels. Hol brokkelde haar hooge vrouwestem af, in wije, klankende stal-ruimte, gelende schemerdiepte, waar de woordplonsjesjmstortten, uit niet-zichtbaren menschenmond. Ze had uitgerafeld en Piet begon weer of ze niets gezegd had.

— Nou skarrel jai moar roak, se weite 't.. .. je bint t'r 'n dunne !.... jai mi je faine snuut.... Kaik, daa's nou main weut! moar.... jai jai.... kraigt nooit 'n man.... mit je witte lintjen goan jai de kist in.... beduuf'1 jai nog moar soveul.... jai knikkert mit je vraiers.. ..

— Da' lieg je.... heftigde Guurt weer, uit donker hoekje op 'm afspringend van 'r bukkig hijgend geboen.

— Louw.... allegoar louw.... die tochtige maide.... an

ieder vinger d'r éin____en allegoar moak je hullie daas....

Jesis Dirk.... wa trek jai roar smoel.... aas 'n bunsem op de sprenkel.... gierde Piet's stem.

— Hait puur lol, bromde Dirk goeiig, onverschillig even