Menschenwee, Eerste boek, Winter

63

Wa' kwait.... ? Nou, kwam 't er niks opan.... Ze kon

nie----nie.... ? wa' nie ?.... Main kristus.... Skande !....

skande.... wacht.... wa' had ze 't nou over ?.. Stil,.... da gong 't weer.... weg.... gut.... ja.... wacht nou ha' s'm. — Da' ze t'met niks onthouwe ken.... wacht se mos sich nou moar puur inprate da't van selvers betert gong.... Zoo te mijmeren zat ze, met heete knelling in 'r doffe hersens, te grienen in het donk're kamerke, voelde ze weer drukkende neveligheid in 't hoofd, vergat ze weer wat ze zoo voor 'n paar tellen nog bedacht, kwam er licht gesnik in 'r keel, maar dat hield ze in, uit angst, instinktief al, voor geschreeuw, wetend dat ze d'r uitscholden en snauwden als 't gemerkt werd. Toch zat ze altijd in angst. Ze wachtte altijd achter, naast 'r, 'n roep, 'n krijsch, 'n stoot of woede-slag. Die wachtte ze nou, uit 't donker op 'r suffe kop, zoo pal op 'r af, dat ze schrok als 'r heelemaal niets was en ze uit 'r doffe staar tot herinnering kwam, éven heel kort. Maar dan kwam indommeling weer, bewusteloos en toch hoorend, als even vóór den slaap. In die suizelige dommeling bleef ze voelen knaag-smart van iets dat ze niet begreep van'r zelf, vooruit wetend, dat ze toch alles weer vergeten ging, dat alles er door verkeerd zou gaan, maar zij 't niet verhelpen kon. 't Bangst was ze voor de snauw-giftige duwen van Guurt, en nog banger voor de driftige venijnige uitbarstingen van den Ouë. Zoo opgejaagd, niet wetend wat te doen, wachtte ze weer op nieuwe snauwen, voelde ze grimmiger aandreiging van vreeslijke rampen, zoo vlak tegen haar lijf. Dat gevoel vergat ze weer als feit, maar bleef dan nog in nawerkenden vagen weedom, angstig zenuw-spannend, eng ingekerkerd tusschen angst-gevoelens, in 'r grommen. In haar week-watterig-dichtgestopt hoofd, spande en önrustte 't, als knaging van 'n woord dat men kent, maar dat niet wil invallen, toch door de ooren klankt, brandend op tongepunt. Al 'n paar jaar leefde ze in zoo'n martelende angst-spanning, zich erger, benauwder voelend, van maand tot maand, duizeliger, en doezeliger achter in 't hoofd, al sterker vergetend, stommer smart uitsnikkend, van dingen die ze niet wist te