Menschenwee, Eerste boek, Winter

335

kiel, of ie iets wou loswringen daar. Langzaam eindelijk zakte weer gloeiing van z'n kop, begon ie weer te peinzen, stil.. Nou sat ie nie meer in donker.... Moar kaik!.... de kerels.... die swarte kerels van sain, woare weg ! Moar tug most 'r ies skrikkeliks beure mit sain. Da' was vast woar !.. vast woar.. hoho !.... Net of d'r swoare onweer in de lucht sat.... soo bangelik, beverig en angstig, gejoagd, en keliekig voelde ie s'n

aige !____Hai wou wel loope.... loope____Want al die swoare

wolke.... satte op sain kop.... dé.' voelde ie puur. En nou

kwam 'r weer donkerte veur sain ooge____donker wier 't____

heul donker....

Schuifelend was ie in den leegen koel-beschaduwden stal, in 'n duister hoekje op 'n steen neergezakt, met z'n hoofd tegen 't rem. En z'n handen, slap en trillerig, hingen langs z'n lijf.

Nou mostie moar bedoare.... stilletjes.... sain gangetje goan.... da konne.... de wolleke soo op s'n kop drukke....

en.... aa's d'r bliksem kwam.... kon die nie bai sain----nie

sien.... want veur sain ooge was 't donker.... stikke donker.... heulegoar puur nacht.... nou most ie bedoare.... puur nacht.... stikke benauwd____ puur nacht!----

II.

Hooge zang van werkers galmde uit, achter stekjes en rijzen, den Juni-ochtend in. Prachtige zangklanken, die zeilden in sonore trilling door diep luchtenblauw, uit de overal dichtgegroeide en omzonde groente-tuinen. — In kleur-klatering goudde de aarde, en overal uit de gaarden, van singelgroen en hagen ingesloten, dampte ochtendgoud van jongen zomer, nevelvroege dauw, die vonkvuur schoot en paarlen spatte tusschen grashalmen en bladeren. Achter de hagen, als groene sierwanden tusschen eiken akker opgegroeid, schemerden blauwkielen door, werkers die hurkten over het lichtverstuivend prachtgroen van aardbeibedden.