Menschenwee, Eerste boek, Winter

328

stroom van nijd en afgunst, verzet en dierlijk gegrom door het zuipende, lollende volk rond, 't lagere, verschooierde, werkelooze, dat notaris, dokter en burgervader zélfs, bangelijk uit den weg ging, toch wel wetend, dat 't maar bij wat stuiptrekken bleef. En als één tuindertje of kweekertje waagde driftig te worden, wat te schelden op dokter en notaris, werd 't overgebracht, stond de heele kliek tegen 'm als één man. Waar ie kwam, stootte ie dan z'n kop.... voelde ze zich verlamd en geknakt in z'n handelsrelaties, tot ie weer kroop, excuus maakte, likte, likte, zich loenschig vernederend als geen ander. Kleine, schuchtere werkstemmetjes van onmondig, stomp stoetje ploeteraars en aardwroeters werden gesmoord. En in den Raad, stedekeraadje, middeleeuwsch kliekje van boerige, bekrompen verstandjes, waartusschen 'n enkele scherp kijkende en sprekende, die listiglijk ontzien werd, of uitgestooten, troonde burgemeester, burgervader, achterlijk stompzinnige, gekroond en versierd met adellijk naampje, waarvoor gekniebuigd werd, hoedjes en petjes gelicht. Van hèm ging onderdrukking van ,,welvarend" plaatsje uit, koel en wettelijk. Enkelen pruttelden wel over barre stommiteiten van burgervader, die met z'n officieel, nooit -glimlachend, strak-leelijk gezicht, door de straatjes en wijken liep, zich voelende als 'n afgezant Gods ; enkelen joolden wel om stumperige kleinheid en bekrompen brein-nietigheid van dit mannetje-één, uit de burgerij ; enkelen gierden wel in stilte, om z'n malle airtjes van politiehoofd en stedeke-heerschertje, die alles te leeren had van z'n scherpzinnigen gemeente-sekre-taris, praktijk en theorie. Maar zóó, in 't openbaar, boog men voor hem, man van adel, man van dubbelen naam.

En Kees heelemaal vergroeid en verwoest, kon niks zeggen. Hij schooier.... wat wou hij ?.... hij die te hongeren lag om 'n cent.

Maar diep, diep in 'm brulde, gierde wild-woest verzet, tegen 't stelletje dat ie verdoemde, in z'n wraak-borst, zonder dat ie 'n letter zeggen, spreken kon. Als ie aan Wimpie's gezicht dacht, dien stumper daar neergesmakt, begon 't al erger in 'm