326
sien je.... gesmaird.. fain.. netjes.... netjes!.... of goan! d'r noa dokter Moas.... se kukkerint.... nog altaid bestiger aa's hai....
— Daa's net, zei Dirk weer, verbaasd kijkend om Kees' spreekradheid, hij die anders nooit wat zei.
Maar de Ouë was opgesprongen nu, driftig, bleek van gift— Wa' jai ?.... wa' hai jai d'r mee van noodig ? wa' mo' jai je bek d'r in ? Van sain af ?.. ke'k da ! ke'k da ?.... Si'k nie an sain vastspaikert.... netoaris is hèms swager.... die kraigt.... seker paa's 'n joar sain losgeld ?.... nooit nog 'n sint afdoan.... die hep al main pachtaktes, main koopaktes .... nooit hep ie die main wille afstoan.... die hep main hiepeteek ! aa's 'k van Troost noar Zwanke goan.... stuurt ie main rekening tuus.... Die hooge goaste.... sitte t'met allegoar an malkoar vast.... hoho! viere en vaife en nie g'nog!.. daa's één klus.... sel 'k moar segge.... enne al wa dokter sait komp 'r deur.... woar je komp.... sit ie in.... en s'n swoager is d'r wethouër.... rechterhand van burgemeester.... aa's je an d'een komp.... bran je d'aêr.... hu! hu! viere en vaife en nie genog.... sullie hewwe main vast.... vast !.... stikkevast.... aa's ik main roer.... stoan 'k op stroat !....
Z'n stem sloeg over in gillerige stoot-woorden. Driftig heen en weer ging z'n lijf door de kamer, bochelden z'n schouders meer öp, rukte ie aan z'n baard en lokken.
Driftiger beende ie voorbij vrouw Hassel, die achteruitschoof op 'r stoel, met bang oogenlicht dat opflitste, telkens als Gerrit d'r voorbij donkerde, alsof ze voelde, met woestig angst-instinkt, dat ie haar wel slaan wou.
De kerels slobberden weer stil uit hun koffiekoppen, door Guurt volgeschonken. Ja, ze wisten wel dat Troost heerschte in Wiereland, als 'n god, dat van hem alles afhing bijna. Dat ie met al wat landheer was op besten voet stond, dat één woordje van hem, genoeg was om ze in alles te bemoeilijken״ Dat ie ze ook bij die heeren in bescherming kon nemen, en kleine vooruitgangetjes voor hen aftroggelen, als ie wou. Ze׳