Menschenwee, Eerste boek, Winter

325

•s'n aigeste oapeteek.... hai skraift moar roak.... Morrige komp ie t'rug.... skraift ie weer. Snóf'rjenne.... ik sou sain d'r uuttrappe....

Ouë Gerrit was van 't raam, op z'n arm-stompen gemakstoel gezakt, starend de lucht in, zonder nog 'n woord te zeggen. Duifje uit hoekje, stil, in glans van veertjes, koerde zacht, vèr, klagelijk. —

— Daa's net, gromde driftig Dirk, daa's net.... da' wai da nie docht hebbe....

Maar Piet was 't niet ééns.

— Nou daa's ook 'n mooie.... sel dokter soo moar gaife aa's je nie noodig hep ?

— Jou skoapskop, lachte nijdig Kees, da' hoor je t'met of'ral eenderlai, da'-tie altait en altait vaif keer te veul gaift.... en da'-tie komp, deur komp, aa's de minse al lang weer bestig sain....

— En hai gaift moar, hai skraift moar, gromde Dirk mee.

— Netuurlik ! viel Kees weer in, tut 't aêre joar.... kraig je je print aa's tie tog selfers s'n oapeteek hep... hep tie ommers soo langest aa's tie wil.. .. hai is tog nog de eenigste mi oapetee-kie.... is tog ofskoft !....

— F'rduufeld g'laik, driftte Dirk opgewondener, t'met van de heule ploas hoor je da' de kerel nie van de grond is of te dwaile.... hai plakt aa's 'n klomp in 'je hai....

Ouë Gerrit hoorde onrustiger toe, staarde door naar de lucht, wel voelend dat Kees gelijk had. Maar dat juist maakte 'm woedender. Want hij kon, kon nooit ofte nimmer af van Troost, zooals ie niet afkon van z'n zwager, den notaris. Die hadden 'm in d'r klauwen, ijzer, ijzervast... Sain nie allainig, allegoar!....

— Enne veur wa' goan je nie na dokter Zwanke, die hep s'n arme-rotsooi van gemainte pas an dokter Troost of rdaan.. da' komp Zwanke !.. verduufeld 'n jonge dokter.. pas 'n poar

joar hier, moar 'n bliksems-rechskoape kerel____en ook mi'

sonder aige oapeteek.. en nooit komp ie 'n keer te veul____je

kraigt puur nies niemendal drankies van sain... en frindelik..